zamana dair söylentiler

2011-09-04T04:07:00.002+03:00

Zamanın geçişi tozlanmis bir blogun satırlarında belli etti kendini...

2010-09-24T19:52:00.003+03:00

büyüdükçe daha hızlı akıyor zaman. zaman değildi akan doğru ya, öyleyse büyüdükçe sen, daha hızlı koşmaya başlıyorsun zaman üzerinde. yer yer zaman sörfüne dönüşüyor yaşadığın bu kayış.. büyük bir dalgayla yükseklerde buluyorsun kendini ve bir bakıyorsun başka bir büyük dalganın içinde boğulmaya yüz tutmuşsun. ama hep devam ediyor bu kaymaca-yaşamaca-akmaca-sürmece...ama büyüyorsun işte. hislerin köreliyor. dalgaların içinde olmaktansa üstünde olmayı, sonuna kadar keyif almayı tercih eder hale geliyorsun. büyüyorsun. arasıra kafanı suya sokup azıcık beklemek bile işten gelmeye başlıyor sana. yetiyor hissetmek-hissettiğin sanrısına kapılmak için. oysa bitti işte büyüdün. zaman seniiçine almıyor, üstünde taşıyor sadece. yaşadım sanıyorsun.

2010-04-21T02:41:00.005+03:00

zamanla bir olunca belki de, dışına çıkıp bakamayınca; zamana karışınca yani, yani zamansız olamayınca.. belki bundan söylenemiyorsun zamana.

denize dönmek istiyorum

2008-07-14T02:12:00.007+03:00

hissedebilmek için öncelikle sığılacak/sığınacak bir yerin olması gerekiyor. kendini bir yere oturtmamışken-yersizken-heryerde olabileceğini sanıyorken hiçbiryerdesin. hiçbiryerde olmanın hiçkimliğe-h/içliliğe çaldığı bir tepe.
hiçbiryerdeliğin sonuna yaklaştın.
bir yer seçip sığınacak ve ayak bastığın müddetçe senin olacak o yerden çıkacaksın yola. senin olan sen olduğun o yerden baktığında eseduran rüzgarlara, hissedebileceksin her notasını zamanın.
sonra o tepeden yuvarlanıp aşağılara
karışacaksın zamana.
döneceksin sulara.

saatin kendisi mekân, yürüyüşü zaman, ayarı insandır...*

2008-05-01T01:49:00.005+03:00

"herkes bilir ki, eski hayatımız saat üzerine kurulmuştur. hatta sonraları muvakkit nuri efendi'den öğrendiğime göre avrupa saatçiliğinin en büyük müşterisi daima müslümanlar ve onlar içinde en dindarı olan memleketimiz halkı imiş. günde beş vakit namaz, ramazanlarda iftar, sahur, her türlü ibadet saatle idi. saat allah'ı bulmanın en sağlam çaresi idi ve bu sıfatla eskilerin hayatını idare ederdi.
adım başında muvakkithaneler vardı. en acele işi olanlar bile onların penceresi önünde durarak cebinden, servetlerine, yaşlarına, cüsselerine göre altın, gümüş, sadece savatlı, kordonlu, kordonsuz, kimi bir iğne yastığı, yahut kaplumbağa yavrusu kadar şişkin, kimi yassı ve küçük, saatlerini besmeleyle çıkarırlar, sayacağı zamanın kendileri ve çoluk çocukları için hayırlı olmasını dua ederek ayarlar, kurarlar, sonra kulaklarına götürerek sanki yakın ve uzak zaman için kendilerine verdiği müjdeleri dinlerlerdi. saat sesi bu yüzden onlar için şadırvanlarındaki su sesleri gibi hemen hemen iç alemin, büyük ve ebedi inançların sesiydi. onun, kendisine mahsus, hayatın her iki buudunda genişleyen hassaları vardı. bir taraftan bugününüzü ve vazifelerinizi tayin eder, öbür taraftan da peşinde koştuğunuz ebedi saadeti, onun lekesiz ve arızasız yollarını size açardı."*

"(nuri efendi) şurada burada tesadüf ettiği yaymacılardan bu cins bozuk saatleri satın alıp ötesini berisini değiştirerek tamir ettikten sonra fakir dostlarına hediye ederdi:"al bakayım şunu! hele bir zamanına sahip ol... ondan sonrasına allah kerimdir!.." sözü kendisine dert yananların -fakir olmak şartıyla- çoğuna cevabı idi. böylece nuri efendi'nin sayesinde zamanına tekrar sahip olan insan sanki darıldığı karısı ile daha kolay barışabilir, çocuğu daha çabuk iyileşirmiş, yahut hemen o gün borçlarından kurtulacakmış gibi sevinirdi. bunu yaparken iki türlü sevap işlediğine inandığı muhakkaktı. çünkü bir yandan yarı ölü bir saati diriltmiş oluyor, öbür yandan da bir insana yaşadığının şuurunu, zamanını hediye ediyordu."*

*a. hamdi tanpınar - saatleri ayarlama enstitüsü

zaman orada öylece durur*

2008-04-29T02:35:00.007+03:00

"Oysa zaman sessiz ve uysaldır, huzur ister, güneşin altında döşeğine uzanıp yatmak ister."*

*papalagi- E. Scheurmann

"işleniyorum dünyaya uçsuz bucaksız bir kumaşa işlenir gibi"*

2008-03-28T17:12:00.003+02:00

zihninin duvarlarına, yakıştıramadığın tablolar asılı.. bir sergi salonunu gezer gibi geziyorsun zihninin duvarları boyunca.. benimsemediğin, kendinle bağdaştıramadığın sayısız resim var zihninde. bunları ben seçmiş olamam diyorsun, bana ait olamazlar; olmaları gereken yerden alıp buraya, bu duvarlara ben asmış olamam bunları.. hepsini söküp atmak istiyorsun. olmuyor, duvara adeta gömülmüş sımsıkı sabitlenmiş bu tabloları kaldıramıyorsun. en fazla oraya girmemeye çalışarak uzaklaştırmak mümkün oluyor kendinden, kendinle uyuşturamadığın o görüntüleri. girince hapsolup kalıyorsun sorulara acılara anlam arayışlarına...

*e. cansever

dogville

2008-02-21T21:17:00.006+02:00

bir tiyatro oyununun görsel 'gerçek'liğin yanında komik kaçan dekoruna rağmen insanı sarıp sarmalayan içsel gerçekliği ve samimiyeti var bu filmde. insan'ın durumlar-olaylar karşısında geçirebileceği hâlleri, düşebileceği dipleri, sergileyebileceği rezillikleri ve iyiliğin mutlak bir hâl olmadığını en iyi anlatan film sanırım. lars von trier'in en sevdiğim filmi oldu izleyeli uzun sayılabilecek bir süre olmasına rağmen; hele de insanın yüreğine -dehşeti pahasına- soğuk sular serpecek nitelikteki finaliyle, aklımdan çıkmayan dogville. ardından büyük bir iştahla izlemeye başladığım manderlay'ın bendeki etkisinin dogville'in yarattığı kadar geniş çaplı olmamasını neye bağlamak lazım bilemiyorum, ama nicole kidman'ın (sebebini irdelemesem de) ikinci filmde yer almamasının etkenlerden biri olduğunu düşünüyorum. sanırım dogville'in en büyük artılarından biri nicole kidman'dı.

the darjeeling limited

2008-02-20T13:53:00.000+02:00

oyunculuk, renkler, müzik ve biraz da mizahla iyi kotarılmış bir tren yolculuğu filmi.. wes anderson'a dair beklentileri tatmin eder mi, şüpheli...

kar'ayazı

2008-02-20T03:01:00.000+02:00

bu dümdüzbiryazıdır

kar yağmaya başlamadan önce yakınıyordum hayattan:
-bu iş çok zor-
sonra kar yağmaya başladı
-yine de çok zor-
şehir ağırlaştı caddelerde, caddeler kayboldu çamurlu camların ardında.
kış'ın göğüne çıktım.
şehir kayboldu.
yaşamanın üstesinden gelemesem de hâlâ, kar düşüyordu -döne döne...

bir filmin içinden geçtim.

kar en güzel düşmektir ya döne döne
kelimelerle döndüm ben düşe düşe.

2008-01-23T14:23:00.000+02:00

içinde kâh yüzerek kâh debelenerek kâh rastlanması olası bir tahta parçasına tutunarak hayatta kalmaya çalıştığımız koca bir deniz sanki zaman. hiç bırakmamak gerekiyor, bıraktığında batıyorsun/boğuluyorsun/çekiyor en derinine seni - yokluğa belki...

2007-12-24T19:08:00.000+02:00

karanlıkta içinizi görürsünüz en iyi - bir mumun yakın çevresinden başka.
sadece içinize bakabiliyorken de zaten dışarıdır herşey sizden.

2007-10-19T14:59:00.000+03:00

bazenunutuyorumolaylarışarkılarıinsanlarıneyinedenyaptığımıbiyerenasıl
geldiğimivegittiğimigitmemgerektiğindeyüklediğimanlamlarıanlamların
karşılıklarınıacıtanlarıunutuyorumbazennasılbulandığımınasılkırıldığımı
kırdığımıbazenyaşadıklarımıbazenrüyadıklarımışarkılarıöyküleri
okuduklarımı.herzamanunutuyorumokuduklarımı.hissettiklerimiunutuyorum
dontmakeasoundgittimdöndümyinegideceğimyinedöneceğim
giderkendöneceğimiunutmuyorumhiçamabuyüzdenacıveriyorgitmek
dönmektenöncedontmakeasound

2007-10-19T13:58:00.000+03:00

hep bir engel var////////////////////////////ben dönmeyi sevmem//sevmem işte dönmeyi sevmem//ama hep bir engel var döndüren ve döndüren//döndük yine başımız döne döne ellerimizin arasında//hep bir engel var//engel her defasında koca bir direk dikilmiş yanıbaşımıza//düşmeyelim diye bağlandığımız//boynumuz bükülmesin kırılmasın diye sarıldığımız//engel işte lanet olası bir direk//bir yere kadar gidebilirsin//
sonrası dönmek

densizlik

2007-09-23T06:30:00.000+03:00

damdan düşer gibi köşeye sıkıştırılmış yumruk yer gibi zamana dair söylenir gibi kendimden kendime serzenir gibi buradan oraya gizlenir gibi dışımı içime bastırır gibi herşeyi masada bırakır gibi sessizce duvara yaslanır gibi duvarda bir delik açılır gibi deliğe devrilip b-izsizlik gibi.

2007-08-08T01:31:00.000+03:00

ileri geri ileri geri ileri geri ileri geri / kontrolü elinde olan zincirlerini -gayet de iradi bi şekilde- bi kez saldıktan sonra kontrolü yitirdiğin ve bu kontrolsüzlükle bulandığın, karnını kıpırdatan bir salıncak salınımı; akıyor gibi yapmasına rağmen bir nehir gibi boşalmayan zaman.

oysa dökülse, kendi içinde ileri geri ileri geri ileri geri etmese sormayacak kimse bana 30un farkını 20lerden. 30dan sonrası hep aynıymış öyle dedi bir arkadaş. 30dan sonra 40larla da aynısın, 50lerle de, aradaki ve diptekilerle de dedi.

hiiç farketmez bi sigara yak ordan bana ver.
film shik olsun, ha bi de çıkarken ışıkları kapat yeter.

mininot:fotoğraftakisalıngaçlaratigemvakfıparkındanulaşabilirsiniz.

toki wo kakeru shôjo - zamanda sıçrayan kız

2007-07-08T13:40:00.000+03:00

"zamanı geri çeviremezsin ama sen zamanda geri dönebilirsin."

tales from earthsea

2007-07-02T13:38:00.000+03:00

ancak yerdenizseverlerin-okurların keyif alabileceği bir anime deme ihtimalimiz olsa da en çok yerdenizseverlerin nefret edeceği bir anime olmuş aynı zamanda gedo senki. ve bu hâliyle fazlasıyla ortada kalmış sahiplenilemeyen bir film ortaya çıkmış. hikâyeyi bilmeyenler zaten pek birşey anlamıyorlar eminim ki; filmdeki pek çok unsur-kavram havada kalıyor. yerdenizi yerdeniz yapan o dünyayı kuran hiçbir öge filmle izleyiciye verilemiyor. hikâyeyi bilenlerse filmin ve kitabın hikâyesi arasındaki uyumsuzluklara öyle bir yoğunlaşıyorlar ki bu muhasebeyi yapmaktan zaten zorlama da olsa alınacak keyfi alamıyorlar. tüm bunları bir yana bırakıp yerdenizen bağımsız düşünmenin de bir faydası yok yani. film bir de sıkıcı ki, hiç bitmesin dediğimiz hayao miyazaki'nin animelerinden eser yok. biran önce bitse sıkıntısıyla bekliyorsunuz sonun gelmesini. baba miyazaki'nin hikâyeleri karamsar da olsa karakterlerde mutlaka insanın içini aydınlatan bir yan, gülümseyen bir taraf mutlaka vardır, film boyunca içinizde bi canlılık bi heyecan eşlik eder size. oysa oğul miyazaki'de tam aksine işleyen bir süreç var. sıkıntının ve boğukluğun dozu gitgide artıyor. halbuki oğul miyazaki'nin de aynı performası göstereceğini, hatta çok daha iyi olacağını hayal ve umut ederek heyecanla oturmuştuk gedo senki'yi izlemeye. öte yandan yerdenizin anime ya da film olarak beyazperdeye aktarılması ümidimiz de tamamen ortadan kalkmış oldu. filmle ilgili çıkmazlardan birinin de koskoca 5 kitaplık öykünün tek bir filme bölük pörçük sıkıştırılmaya çalışılması olduğu da önemli diğer bir nokta. keşke bu şekilde sıkıştırmak ve hikayeyi de filmi de zora sokmak yerine 3-5 bölümlük bir anime serisi bir üçleme yapılsaydı. yine de umarım bu filmin başarısızlığı ursula k. leguin-goro miyazaki uyuşmazlığı olsun ve goro miyazaki'nin bundan sonraki animeleri bize babasının filmlerinin tadını aratmasın.

why,why,why delilah

2007-06-25T15:48:00.000+03:00

coffee and cigarettes'i anımsatan romance and cigarettes ismi başta cazip geldi tabii. ardından nitelendirmeleri arasında bir de 'müzikal' ibaresini gördüğümde filmi rafa kaldırdığımı belirtmem gerekiyor. bir hafta kadar sonra 'müzikal' kısmını unutup yine ismin çekiciliğine kapılınca izlemeye başladım. filmin giriş sahnesinden itibaren hissedilen coen kardeşler havası steve buscemi ne zaman sahneye çıkacak sorusunu sordurdu hemen bana ve diğer izleyenlere. eh yanılmadık kısa süre sonra steve buscemi de katılınca kadro tamamlandı. coenlerin yanında filme değer katan şey belki de en başta müzikal yanıydı ki bu başta beni filmden uzaklaştıran faktördü. (ardından müzikler ve dans sahneleri için filmi tekrar izledim açıkçası.) oyuncu kadrosunun ne kadar etkili olduğu da ayrı bir değerlendirme kriteri elbette. susan saradon ve james gandolfini, sonra christopher walken başta gelen isimler. bir de kate winslet var.
küfürbaz bir dile sahip olması ve cinsel değinilerin, göndermelerin bolca kullanılması da filmin dokunaklı ve sıkı duruşunu bozmamış. kişilerin olaylar esnasındaki zihinsel durumlarının da kamera kullanımındaki başarılı geçişler ve iyi kurgulamalarla oldukça başarılı ifade edildiğini düşünüyorum. ben filmi çok sevdim öyle ki bahsetmeden geçemedim. ve filmi izlediğim andan beri dilimde dolanıp duran, kişilerin hikâyeleriyle birebir uyumlu şarkıları...

bir de lonely is a man without love var tabii. every day i wake up then i start to break up diye nakaratlanan.
bir erkeğin yapabiliyor olması gereken iki şey var; romantik olmak ve geberene kadar sigara içmek diyor filmin sonlarına yakın nick murder: "romance and cigarettes."

2007-05-24T12:30:00.000+03:00

pekala ölebilirdik en anlamsız yerinde hayatın
elimizde fotoğraf makinaları aşka doğru bakarken
pekala dönebilirdik en anlamsız yerinden hayatın
cebimizde tren biletleri
sırtımızda terli bir gömlek
kurutucu bir yolculuğa hazırlanırken

[en anlamsız yerinde aşk durdu hayatın-anlamsızlığa anlam veren bir nesne-
kullandık ve kullandık- nesneye nesne bulduk-
habire!]

2007-05-19T02:16:00.000+03:00

o kadar hızlı ki akış, zamanın en küçük birimini an'lar değil de gün'ler olarak algılıyorsun.

hiçbirşey olmamış gibi yazmak sahtekarlık sanki. daha demin onlarca cümleyi sildin aklında; nedir insanın kendi ifade konusundaki bu ısrarı diye sorarak kendine. çoook uzun süredir yaptığın gibi. şimdi bu soru sorulmamış gibi dümdüz devam edebilmek.. garip?

cevabı var tabii ki, biliyorum tüm cevapları ama doğru bir yere çıkarmayan göstergelerden ibaret bu cevaplar. oysa soru(n) ikna edilmeyi bekler -cevaplanıyorsa.

za'ma(n)sal

2007-04-23T02:28:00.001+03:00

"ikinci yanıtı da güzel buldun demiş kral. gelelim son soruya: sonsuzluk kaç dakikadan oluşur?"
- "saygıdeğer kralım, uzak pomeranya ülkesinde yüce bir dağ vardır. bu dağ aslında muazzam bir elmas yığınından oluşur. o kadar büyüktür ki, bir atlı yedi günde dolaşabilir. bu yüce dağa her yüz yılda bir, ufacık bir kuş geliyor ve gagasını dağa sürterek biliyor. işte bu dağ, kuşun gagasının aşındırmasıyla tükendiği an, sonsuzluğun birinci dakikası da dolacaktır." demiş çoban.

2007-03-31T17:23:00.000+03:00

yaptığı işten hoşnut insanların kendinden emin hâli yok üzerinde. kendinden konuşmak da o denli gereksiz. o sebepten kaynaklı ki; 'm' diyemiyorsun, 'n' diyorsun. iyi de ne gerek var tüm bunlara, oyun işte kendi'n'le oynarken kendi'leri bulaştırdığın.. topla tüm parçaları. küçük bir oda yeter sana. ancak dikkat et, hiçbir parçayı kaybetme. unutma: kayıp bir parçanın oluşturacağı boşluk bütünün tamamını içine çeker. ve bütünden geriye koca bir dünya kalır. kimsesiz.

2007-03-30T11:08:00.000+03:00

çok uzun zamandır evinden ayrı yaşayan bir insanın bu ayrılığının en acı taraflarından biri sanırım kitaplığıyla arasına giren uzaklık ve istediği anda istediği kitabını elinin altında bulamayışıdır. (daha pek çok acı tarafı var ki onları gökyüzüne savuruyorum aklıma her geldiklerinde, tekrar üzerime yağıyorlar sonra.)
alttaki postu postaya verdikten bir gün sonra kitaplıkla buluşmamızda perec'in yaşam kullanma kılavuzunu elime aldım. yap-boz sanatı/felsefesinden bahseden öndeyişten bir sayfa okudum. ve şu notu düşme gereksinimi duydum: anlamın ortaya çıkarılmasından kastım, parçaların oluşturacağı bir anlam değil, zaten 'olan' bir anlamın parçalanmışlığı ve dağılmışlığıyla ilgilidir. evet, parça bütünü belirlemez ve bütünden önce var olmamıştır.

"bir yapboz parçasına 3 gün bakıp, onun görünüşü ve rengiyle ilgili tüm bilgilere sahip olduğunuzu sanırsınız, oysa bir milim ilerleme kaydetmemişsinizdir bu alanda: bu parçayla öteki parçalar arasında ilinti kurmaktır sözkonusu olan...... yapboz parçalarını tek tek ele almanın hiçbir anlamı yoktur..."

2007-03-27T14:31:00.000+03:00

parçaları birleştirmek anlamın ortaya çıkarılabilmesi için şart, ancak kalabalıktan parçalar görünmüyor olabilir. dağınıklıktan da olabilir bu.

heidegger'de varlık ve zaman- vol.II

2007-02-22T14:54:00.001+02:00

a. kadir çüçen

"Gerçek Varlığın veya Varlığın hakikatinin ortaya çıkmasında öyle bir kavram vardır ki, bu her ne kadar üstü örtük ve arka planda olsa da, Varlığı asıl belirleyen hep o olmaktadır. Varlığı gerçek ve edimsel yapan nedir? Başka bir deyişle, varlığı Varlık yapan nedir? Aristotelesçi bir söylemle varolanı varolan yapan nedir? Sorumuzu en genel ve anlaşılır şekilde formüle edersek şöyle olmalıdır: "Varlığı ortaya çıkaran, onu aydınlatan, belirgin yapan ve gizemini ortadan kaldıran nedir?" Bu sorunun cevabı Heidegger'e göre, "Zaman"dır. "Varolan, zamansal olandır”

Yanıt, basit ve kesindir, fakat ürkütücüdür. Varlıkla her an iç içe olup onu aydınlatan ve onu hep varlık olarak varlık yapan zamandır. Yalnız burada unutulmaması gereken şey, varlığı varlık yapan zaman, metafizik ve aşkın anlamdaki bir varlığı değil edimsel ve hakikat alanındaki varlığı aydınlatır. Böylece Varlığın iki ayrı anlamını da bilmek ve zamanın yalnızca gerçek ve edimsel olan varlığın içinde olduğunu ve bunun sonucunda böyle bir varlığın zaman olmadan var olamayacağını kabul etmek gerekmektedir."

uzuuunca bir metin olan ilgili bölümün tamamı için bir tık..

2007-02-22T02:32:00.001+02:00

hani böyle yana yakıla aradığınız bişeyin hiç ummadığınız biyerden çıkacağını bilir de yine de bakmazsınız ya o umulmayan yerlere, öyle bir durumdayım tam 'şuanı da kapsayan koca bir gün'dür. yine de bakmıyorum amaan ne işi var orda diyerek ummadığım yerlere. eninde sonunda sırayı oralara da getirecek ve "biliyordum işte" diycem, "niye ilk önce buraya bakmadım sanki".
sahi çıldırmadan önce niye sondan başlamıyorum aramaya?

sinema

2007-02-21T16:11:00.001+02:00

ahmet haşim

Boş vaktim oldukça sinemaya giderim. Yumuşak bir karanlığa gömülmüş, makinenin hışırtısını dinleyerek, vücudumun değil, ruhumun bir çetin yol üzerinde mola verdiğini hissederim. Karanlık, ölümün bir parçasıdır, onun için dinlendiricidir. Büyük dinlenme, bir karanlık denizine dalıp bir daha ışığa kavuşmamaktan başka nedir?

Sinemanın diğer bir fazileti de olgun yaşın, kafatası içinde, bir deste devedikeni gibi sert duran acıtıcı mantığı yerine, çocuk safdilliğini ve kolayca aldanış kabiliyetini koymasıdır. Rüya âlemi üzerine sihirli bir pencereyi andıran beyaz perdede koşuşan, döğüşen, düsen, kalkan şu ahmak şahısların tatsız tuhaflıklarından veyahut kovboy süvariliklerinden veya harikulade hırsızlık vakalarından, başka türlü tat almak kabil olur muydu? İnsan saflığıyla beslenen sinema edebiyatı, henüz kıymetsiz yazarın işidir. Resmi beyaz-perde üzerinde kımıldayan şu rimel ile kirpiğinin her teli bir ok gibi dikilmiş güzel kadının gözünden, damla damla akan sahte gözyaşları, zevkini ve aklıselimini şapka ve bastonuyla birlikte vestiyere bırakmayan adamı, teessürden değil, ancak can sıkıntısından ağlatabilir.

Sinema, böyle yormayan masum bir göz eğlencesi kaldıkça, yorgun başın munis bir sığınağıdır. Her zevkini kaybetmiş ruhu, çocukluk tazeliğine kavuşturan bu karanlıkta, basit musiki, tatlı bir ninni vazifesini görür. Ben, en güzel ve en dinlendirici uykularımı sinemanın, ipek yastıklar gibi başın arkasına yığılan yumuşak karanlığına borçluyum.

a. kadir çüçen-heidegger'de varlık ve zaman

2007-02-18T03:18:00.000+02:00

a.kadir çüçen'in, heidegger'in varlık ve zaman'ının bir nevi özeti olan ve a. kadir çüçen'in heidegger üzerine yayımladığı makalelerini de içeren "heidegger'de varlık ve zaman" adlı kitabından özellikle zaman bahsine yoğunlaşan bölümleri 'metinledim'.

kitaptan biriki bölüm daha koymaya çalışacağım.
aşağıdaki metnin tamamı içinse metin yüklüğümüzü -zelber- ziyaret etmeniz gerekecek..

5. Zamansallık ve Tarihselcilik

Varlık'ın anlamı sorusuna aradığımız cevabın varoluşsal serimlemesini incelerken, Varlığın anlaması veya kavraması olgusu ve bu anlayan Varlığın da Dasein'in Varlığında araştırılması gerektiğini ortaya koyduk. Dasein'in Varlığının anlamını da kaygının ontolojik anlamında inceledik. Bu serimlemeler bize gösterdi ki, Dasein'in Varlığının bütünlüğünün anlamı zamansallıktır. O hâlde, en başta sorduğumuz soru olan "Varlık'ın anlamı nedir?" kendisini zamansallıkta ortaya koymaktadır.

Zamansallığın olağan irdelemesini yaparsak, zaman, doğumdan ölüme kadar olan bir süreç midir? Yoksa Dasein şimdilerin birlikteliğinden oluşan deneyimlerinin toplamında mı var olmaktadır?

Olgusal Dasein doğumla birlikte varoluşuna başlamıştır. Doğum ve ölüm Dasein’ın Varlığının tâ kendisidir. Dasein'ın Varlığı doğumu ve ölümü içermektedir. Olgusal Dasein, varoluşuyla birlikte arada olan sona-yönelen-varlıktır da. Arada olması onun kaygıya sahip olduğunu gösterir. Kaygı, zamansallıkta Dasein’ın birliği için temel olanaktır. Dasein'ın zamansallığı boyunca yayılımına tarihselcilik diyoruz. Amacımız, tarihselciliği ontolojik boyutlarıyla açıklamaktır.

ilgili bölümün tamamı

2007-02-08T13:47:00.001+02:00

bazen sadece renkler ve şekerler yetiyor yok etmek için hissizliği..

disk - borges

2007-02-02T14:29:00.000+02:00

"Kaygıyla, parmak uçlarımı ayasına dokundurdum. Soğuk bir şey duydum ve sanki zayıf bir ışıltı gördüm. Elini aniden kapattı. Bir şey söylemedim. Bir çocukla konuşurmuşçasına sözünü sürdürdü:

- Bu, Odin'in diski, dedi. Yalnız tek yüzü var. Yeryüzünde tek yüzü olan başka hiçbir şey yok. Elimde olduğu sürece kral olacağım."

tamamı

hay bin yakzan

2007-02-01T02:13:00.000+02:00

yakzan(uyanık) oğlu hay(diri)

" göğün ve gök cisimlerinin bana bakan yanlarının sonlu olduğunu kuşkuya yer bırakmayacak bir açıklıkla görüyorum. kuşku duyduğum karşıt yönlerinin sonsuza değin uzaması da imkânsız ve saçmadır. bunu anlamak için göğün duyumsadığım sonlu yönünden başlamak üzere diğer yönde sonsuzca uzayan iki çizgi varsayalım. bu çizgilerin birisinden belirli bir parçayı keserek çıkaralım. sonra, bir parçasını çıkardığımız çizginin ucunu diğerinin ucuyla çakıştırarak sonsuz sanılan yönde izleyelim. eğer o yön gerçekten sonsuz ise birisi eksik, diğeri tamam iki çizginin sonsuzca uzaması gerekir. yani eksik çizginin diğerine eşit olması gerekir. bu ise saçmadır, akıl dışıdır.
eğer eksik çizgi sonsuza değin sürmez, bir yerde sona ererse, sonlu demektir. öyleyse kendisinden parça çıkarılmayan diğer çizgi de bir süre sonra sona erecek, dolayısıyla o da sonlu olacaktır."

ibn tufeyl'in, varoluşuna dair iki varsayımla sunduğu hay bin yakzan'ın hikâyesinden. ki o varsayımların ilkinde iddia hay'ın ıssız bir adada kendi kendine türediğini söyler-iddia dayanaklarıyla beraber sunulmuştur elbet- ikinci varsayımda ise hay, yasak bir aşk/evliliğin meyvesi olarak dünyaya gelmiş ve musa misali sulara bırakılmıştır allah'a emanet edilerek. fakat iki varsayımın da hay'ı yaşattığı mekan aynıdır: ıssız ada. (akıllara ya lost ya da robinson gelmiştir belki, belirteyim araştırmacılar/yazarlarda oluşan genel kanı defoe'nun hay bin yakzan'dan fena hâlde esinlendiği yönünde).
batı robinsonad edebiyatının da babası sayılan ve farklı isimlerce birkaç kez kaleme alınmış hay bin yakzan'ı tufeyli 12. yüzyılda yazmış ve 14. yüzyılda İbraniceye, 15. yüzyılda latinceye çevrilmiş. daha geriye gidersek, hay bin yakzan'a da 9. yüzyılda arapçaya çevrilmiş olan ve farklı versiyonları bulunan salaman ve absal adlı yunan meseli kaynaklık etmiş.
insanın kendi başına, sadece düşünüp gözlemleyerek "insan-ı kamil" aşamasına gelebileceğini, felsefe ve din arasında tam bir uyum sözkonusu olduğunu ve yüce gerçekliklere ulaşmanın bireyselliğini ortaya koymayı amaçlayan hay bin yakzan, dilimize 1923'te mihrab dergisinde, babanzade reşid tarafından yapılmış bir çeviriyle gelmiş. 800 yıl sonra.

hay bin yakzan,
yapı kredi yayınları,
1997.

şehr-i kadim öyküleri ve monologları

2007-01-30T20:50:00.001+02:00

sıradan bir blogger kılığında aramızda dolaşmasına bakmayın, aslında sıkı ve oturaklı bir öykücü o. hernekadar eskizse de yazdıkları henüz, bu hâlleriyle bile oldukça güçlü bir anlatım gücüne sahip olduklarını söylemeliyim. ve "sıradan blogger" tabirimi mazur görün, hafif şaka yollu bir tabirdi elbette ancak blog yazımını ben'in bohem gel-gitlerinden öteye götürüp okuma/yazma/düşünme/hissetme sürecini bu denli verimli bir şekilde kelimelere aktarması beni böyle bir ifade kullanmaya mecbur bıraktı. özellikle öykücülük konusunda blog dünyasının onun öyküleri için fazla mütevazi kaldığını düşünüyorum. öykülerini takdir ve ilgiyle takip ediyoruz.

2007-01-30T00:32:00.000+02:00

kestirmeden gitmek her zaman doğru yere götürmeyebilir insanı. sözün bir şekilde kelimeleşmesinden ziyade, hangi şartlarda dile döküldüğü önemli sanki. benim için anlamlı olan belki benim dilimden süzülendir ele, elden kaleme, kalemden sayfalarına defterimin. ya da hangi iki yaşam için aynı diyebilirsin ki. insan düşündüğü /hissettiği için konuşur; elbette gerekliliklerle değil. yaşamını yaşamaya gücü yettiği-nce ve kadar yaşar insan. yetemediği yerde biter zaten.
bence.

eskilerden kalma bir defterim vardı; sayfaları kalın, kirli beyaz ve kepekli. o defter yazmayı en sevdiğim defter olmuştu. kalemimin mor mürekkebini emişini seyretmenin keyfini en güzel o yaşatırdı çünkü. dağınıklığa varmayan bir dağılmayla mürekkep, komut aldığı harfleri yayardı bir güzel sayfalara. otur da seyret sonra. allahtan güzel bir el yazım yok... aksi durumda çok daha takıntılı hâle gelebilirdi bu yazı/seyir süreci.

2007-01-27T14:24:00.000+02:00

Peki ya zamanı dolduran gamsa ve bir sınırı varsa zamanın? Her var, bi gün bi yerde yok olur. Zaman varsa sınırı da vardır ve bir taşma noktası da. Ona dolan ve onu var eden ondan geniş olabilir elbet. Bu uyumsuzluk zamanın ötesinde bir yaşayış demek, zamanın sınırlarını aşan var oluşları kabul ettiğinde.. her şey bittiğinde ne olacak. “Her şey biter bir şey bitmez”

heights

2007-01-27T03:23:00.001+02:00

amerikan dramlarından pekbirşey beklememek gerekiyor: aşklar ve seçimler üzerine kurulu senaryolar.. yanlış aşklar/yanlış hayatlar/yanlış seçimler filmin sonunda -genelde-mutlu doğru aşklar/doğru hayatlar/doğru seçimlere yöneliyor. seçilenin imkânsızlığı durumundaysa ilkesel olarak doğruyu bulmanın verdiği huzura imkânsızlığın getirisi olan hüzün bulaşıyor hâliyle.
bu geceki filmde de böyle bi hikâye dönüyordu işte.

şeytanın tenezzül etmediği ruhlar da var tabii

2007-01-26T03:20:00.000+02:00

"Kabul et, ilk Jimmy Choo ayakkabılarını ayağına geçirdiğin gün ruhunu sattın."

evet evet moda... kullanışlılık ile ilgilenmez.

"- Bir kadın bu kadar çantaya neden ihtiyaç duyar ki?
- Kapa çeneni."

gecenin zaman kapkaççılarından biri yukarıdaki filmse diğeri de buz pateni avrupa şampiyonasıydı:
yarışın parlayan fransızı joubert, çek cumhuriyeti'nden verner'le cedelleşedururken biz vatandaşı -sempatik ve biraz da kalıpdışı- preaubert'i destekledik. kendisi ve ekibi de seyirci tepkisinden ve sergilediği performanstan ötürü fazlasıyla umutlanmış olmalılar ki aşağıdakine benzer fotoğraflar verdiler puanların açıklanması esnasında. kendisini ancak 6.lığa yükseltebildik desteklerimizle.

eh öte taraftan belliydi tabii ki joubert'in şampiyonluğu alacağı; bunu bildiğinden olsa gerek fazlasıyla şişkin ve havalardaydı. az buz değil, plushenko'nun elinden birincilik kapmış bir adam nihayetinde.

ama kendisine pek kanımız kaynamadığından reklamını fazlaca yapmıyor ve arkadan bir fotoğrafını yayınlıyoruz sadece.

2007-01-25T13:55:00.000+02:00

çoğu zaman create kısmına tıklayıp blogger'da uzun uzun bakıyorum boşluğa aklımdaki mevzuyu düşünürken. bisürü şey yazıyorum uzun uzun, ama zihnimde. sonra da çıkıyorum sayfadan. yazmış kadar oluyorum. bana yetiyor. gündüz vassaf'ın sözcük mahpusları bölümünde bahsi geçen sessizlik mevzusu bunu doğruluyor sanki. "çok boyutlu, çok durumlu deneyimimizi tek anlamlı, bir gizemsiz sözcüğe indirgediğimiz anda, bizi çevreleyen sonsuz zenginliği bozmuş, insanoğlunun hayal gücünü iğdiş etmiş ve totaliter bir düzeni zorla kabul ettirmiş oluyoruz." gibi. ya da "sözcükler ağzımdan çıkar çıkmaz yüzümü kapadım utançla"* gibi...

*beckett

Sinderella Saati

2007-01-25T01:57:00.000+02:00

gökhan özcan

"önce herşey vardı ve kimse yoktu.

kulenin saati ilan etti son verilere göre gerçek zamanı, adam aynı saati yakaladı ve saatini ayarladı, ondan farkı olsun istemiyordu, bildiği senkronik bir aldatmacaydı dolanan.

yağmuru ve geceleri ve yağmurlu geceleri sevmiyordu adam."

tamamı

babil ve tanrı ve bilinmeyen

2007-01-25T01:45:00.001+02:00

babel’i henüz izlemek nasip olmadı ama aklıma da şu soruyu getirdi ünlü babil miti: “tanrı kendisine ulaşabilmek için yüksek bir kule inşa eden insanlığa kızıyor da çeşitlendiriveriyor ya dillerini bir anda; acaba aslında onu kızdıran böyle bir şeye cüret edilmesi miydi yoksa kendisine yönelik bir tehdit olarak mı algıladı bu eylemi?” şeklinde. yani bu miti oluşturan kolektif mitolojik zihin neyi kastediyor? elbette bulunabilir cevabı, fakat soruyu sormak değil mi amaç?

ardından bloglararası dolaşım sorularından birine geçiyoruz-follow the fever taraflarından aktarılan; her hal ve şartta gece yatmadan önce 1 sigara+1 bardak su içmeden yatamayan ben, aksi taktirde kolay kolay geçiştiremediğim bir krize girerim. ancak film izlerken uyuyakaldığım zamanlar müstesna. karda kışta boranlarda, balkonlarda teraslarda gerçekleşen bu eylem sonucu gündüzleri yüzümü görememiş nice komşu tarafından epey tanıdık bir sima haline geldim. ancak tiryaki değilim, en azından gündüzleri.

bir de peynirli cheetos ve crunch fanı olmak durumu var ki –dı aslında. nerde o eski cheetoslar ve crunchlar. daha yoğun, daha sert, içi dolu, varlığını net bişekilde ortaya koyabilen, şimdikiler gibi eriyivermeyen.

derken bahar geldi ankara’ya. bi taraftan “dışarıda kar yağıyor”* hayal ederken diğer taraftan “dışarıda bahar geldi karıcığım bahar”* moduna girdik. bahar bahar kokuyor ortalık, kabanlar paltolar atılmış ceketimsiler giyilmiş falan. İşin garibi cidden insana kendini “daha genç” hissettiriyormuş bahar. kötü. genç hissedebilmek için gençliği az da olsa geride bırakmış olmalı değil mi insan.

*şiir: nazım hikmet

müzik: ünol büyükgönenç

the dry salvages

2007-01-24T01:25:00.000+02:00

t.s. eliot

I
...
ve durgun sisin baskısı altında
çalan çanlar
zamanı ölçer zaman bizim değil, çalınır uyuşuk
soluğanlarca, bir zaman
daha yaşlı kronometrik zamandan, daha yaşlı
zamandan, kaygılı üzgün kadınların hesapladığı
uyanık yatarak, geleceği kestirmeye çalışarak,
ve çabalayarak sökmeye, açmaya, ayırmaya
ve biraraya getirmeye geçmiş ile geleceği,
yarı gece ile tan arası, geçmiş bütünüyle aldanıştır,
gelecek de geleceksiz, sabah saatinin önünde
zaman durunca ve zaman hiç sona ermeyince;
ve soluğanlar, geliyor ve gelirdi başlangıçtan,
çalar
çanları.

çeviri: suphi aytimur

iki film, iki loser öyküsü

2007-01-24T00:03:00.000+02:00

little miss sunshine ile hokkabaz arasında start noktasında başlayan, orada temellenen , aynı zemine oturmuşlukla kendini gösterir gibi yapan benzeşme detayda dede/baba faktörüyle devam etti. özellikle iki filmin de bu karakterlerindeki benzeşim çalıntılık düşüncesinden ziyade sadece bir soru işareti olarak takıldı kafama. belki benzer zeminlere oturtulmuş hikâyelere rastlamak olası , yüzlerce film dolaşıyor ortalıkta ama bu iki karakterin bu denli benzemesine (karakter ve fiziksel duruş) pek aklım ermedi. üstelik iki filmin de gösterimi aynı döneme rastlıyor aşağı yukarı.
onun dışında bakmayın imdb'den aldığı 8.1 puana, vasat bir hayata bağlanma hikâyesi. o kadar. filmin sonlarında, sevimli küçük bir kız çocuğu sayesinde hayata tutanabileceklerini anladıkları izlenimini veren loserlar işte.

ps. sol köşede oturan yaşlı adam hokkabaz'ın sait tünaydın'ına benzemiyor mu? bu da onun gibi hafif deli ve biraz da gazi...

film demişken ve değinmişken, son günlerin filmleri ve sevdim sevmedimleri:

reconstruction-- filmi sıfır önbilgiyle izledim, çok ilginç bulmadım, sever gibi oldum ama tam da sevemedim. sonra bi göz attım piyasaya ve yere göğe sığdırılamadığını gördüm. kendimden şüphelendim sanki. sonra yok dedim sorun yok. tanrı-yazar paralelliğinde bir yazar-tanrı hikâyesi. başarısız.

trilogia: the weeping meadow-- angelopoulos'un ve elbette sevdim. ağır tempolu, dingin bir film. angelopoulos demek yeterliydi ya..

mustafa hakkında herşey--ya ben bişeyi anlamadım bu adam babam ve oğlum'u yaptı diye mi etkilendiniz bu kadar ve övdünüz bu filmini de..çevremde birçok arkadaşımdan övgü dolu sözler duyunca, elime de geçince hasbel kader izledim ama oyunculuk (f.kuşkan ve n.işler) dışında sevdim diyemeyeceğim.

click--beklentim sadece hafiflik ve eğlenmekti. eh işte.. hayır hayır, eğlenmedim yeterince.

break-up-- kötü. sevmedim.

ray--sevdim.

adaptation--oyunculuk iyiydi ancak film sanki fazla kasılmıştı.

silent hill--korku filmi diye birşey kaldı mı ki?

underworld evolution-- ilkini büyük bir keyifle izlemiştim, bu da fena değildi. çok keyif almadım.

quand la mer monte(when the sea rises)--boşverin.

snow falling on cedars--sevdim.

their eyes were watching god--akıcı, keyifli ama izlenmese de olur filmlerden.

borat--ı-ıh.

ps2.yalnız ne edit yapmışım, bunlar hep sıkıntıdan sıkıntıdan. bugünü patlamadan atlattım ya, şimdi boş boş konuşasım var. neydi o kabus, gündüzdüşü. evde duramazsın, dışarı çıkamazsın, bir o yana bir bu yana oflarsın, hiç bir şeye dokunamazsın, anlamsızlık entarisi giymiştir her baktığın, her düşündüğün, herşey işte, sonra huuup göğe çekilmeyi düşlersin. biranda. uzaylılar gelmiş de seni bilinmeyen uçan cisimlerine çekiyorlarmış gibi. diş ağrısı gibi. sızı gibi. of. peki ya yarın?

uykudan önce

2007-01-20T01:39:00.000+02:00

başım ağrıdığında böyle, uyumak istiyorum. uyuyunca ağrımıyor başım. başım ağrımıyor ama yaşamıyorum da.. yaşamıyorum ama yok da olmuyorum. yaşıyorum sanki ama var da olmuyorum. öte yandan; uyanıkken başım ağrısa da yaşıyorum yine de.

ne yani "başağrısına" rağmen yaşamalı mı yaşıyor gibi, uyumalı mı yaşamıyor gibi.

ya var olmalı ya yok olmalı insan, tercihi uyumaksa yok gibi değil yok'un kendisi olmalı.

eternity and a day

2007-01-17T15:04:00.001+02:00

birkaç gün önce bahsetmiştim eleni karaindrou-theo angelopoulos ikilisinden. bu ikilinin harika bir eseri bu akşam televizyonda; sonsuzluk ve bir gün. 22.15'te cnbc-e'de.. izlemediyseniz kaçırmayın; izlediyseniz benim bişey söylememe gerek yok zaten.
bu filme ait bir müzik olan, -eleni karaindrou'nun yarattığı- bir post alttaki by the sea adlı o sonsuz dinginliğe yönlendiriyorum sizi..

pachelbel canon

2007-01-16T20:58:00.000+02:00

zikzak my sassy girl'ü yeniden gündemimize sokunca; soundtrackında yer alan -ve aynı zamanda kulaklarımızdaki yeri hiç bir zaman başka hiçbir gruba verilmeyecek olan haggard'ın da awaking the gods'da yorumladığı- pachelbel'in canon'u takıntı haline geldi birkaç gündür.

buyrun:

kar

2007-01-13T20:27:00.000+02:00

topio stin omichli (landscape n the mist)
kış yeni yeni soğutuyordu ev içlerini filmi izlediğimde.
bir devlet dairesi. seksenlerin sonu. yunanistan. yoksul sokaklar, yoksul binalar. yoksul insanlar. iki çocuk var, kardeş. abla ve erkek kardeşi. babalarının hayaliyle evden kaçmış, almanya'ya gitmeyi koymuşlar kafalarına. yolun bir noktasında annelerine gönderilmek üzere yakalanıyorlar. bir devlet dairesindeler. onları getiren adam koridorda beklemelerini söyleyerek odalardan birine giriyor. bu esnada başlamış olan kar yağışı insanları büyülemiş adeta. hep birden pencerelere yönelip ardından unutuyorlar yaşamın diğer parçalarını ve koşuşuyorlar sokağa. sokak. meydan. lapa lapa kar. döne döne uçuşuyor kar taneleri. duruyor yaşam. sahnede görülen tüm insanların gözleri gökte, başları havada. sanki film durduruluyor. oysa yağmaya devam ediyor kar. oysa çalmaya devam ediyor -angelopoulos filmlerinin kaçınılmazı- eleni karaindrou piyanosunu. kar lapa lapa yağıyor. kardan başka hiçbir şeyi gözü görmüyor hiç kimsenin. o büyüye kapılmışlar ve temizliyorlar sessizliğin kir tutmuş yanlarını karla. hep beraber sadece karın yağışını yaşıyorlar.
ve bir süre sonra iki çocuk karın dondurduğu sahnede, koşarak uzaklaşıyorlar insanların arasından geçerek. özlemlerine.

ben işte, karın yaşamı dondurduğu o sahnede olmak istiyorum. ne yaşarsam yaşayayım, ne kadar kötü hissedersem hissedeyim beni iyileştiren karın artık yağmasını istiyorum.

pof!

2007-01-10T16:21:00.000+02:00

hızla giden dünyadan yavaşça atlamaya çalışan kadın---pof desem yok olur mu dönen---üff'lesem söner mi ışıkları yıldızların---koşsam ulaşır mı kendi yarattığım şeytanlar---bir kadeh soma---ve şeytanı arayan bakışlar---her iyi gerektiğinde kötü-her insan zaman zaman şeytandır---hızla dönen dünyadan yavaşça düşmeyi başardı kadın.

şiir ve kadavra

2007-01-10T03:09:00.000+02:00

ece ayhan

1. Parşömen kağıtlar okunduğunda, kıvrıktırlar; şiirin ve

2. kadavranın içi açılmamıştır, insan insanın hiç.

keşke köşesi

2006-12-27T02:33:00.000+02:00

keşke düpedüz. düpedüz keşke.
bir rüzgar gülünün arkasından üflenen; ayazda çatlamış dudakların en yarılmış yerinden yakınarak sokulan:
yüz köşeli keşke.

bu saatten sonra şiir okurum sadece.
çünkü insan, korkuları yutarak devleşen bir korkuluk kadar yabancı imgelere.
çünkü insan, saydığı kadar keşke.
bu vakitten sonra şiir okunur sadece.

kış

2006-12-26T18:04:00.000+02:00

bilirim bir kışa hazırlanmayı
turgut uyar

...
şimdi tutalım bu diriliği artık. zamanıdır.
zamanıdır. neredeyse kar başlar. küçük kuşlar ölür.
semerciler ve dilsizler ölür.
seninle ben kalırız. yeni bir yaşamaya.
gökler ve kentler ufalır. seninle ben kalırız.
o şarkı sanılanlar bir kavga halini alır.
nerdeyse kar başlar.
birini düşünür gibi oluruz. biliyorum
ellerinde üşür. biliyorum ama
ısıtabilirsin onları. o ateşte.
hazırsın da. biliyorum. ama
sana bir boyun atkısı gerek. kış geldi.

sweeney agonistes'den

2006-12-25T03:12:00.000+02:00

t.s. eliot

minicik adalı kızım
minicik adalı kızım
burada kalacağım seninle
ve üzülmeyeceğiz ne yaparız diye
yetişmek zorunda değiliz trenlere
ve yağmurda dönmeyeceğiz eve
hibisküs çiçekleri toplayacağız
çünkü bu dakika değil saatler sürecek
çünkü bu saat değil yıllar sürecek
ve sabahlar
ve akşamlar
ve öğleler
ve geceler
sabah
akşam
öğle
gece

-klipstein ile krumpacker'in şarkısı,
suphi aytimur çevirisi

zaman geçecek mi bulutların içinden

2006-12-22T02:31:00.000+02:00

/zaman geçecek mi çalı diplerinden
anılar yürür gibi sulara/*

*afşar timuçin şiiri, ezginin günlüğü bestesi "çocuğun kurguları"ndan.

2006-12-14T15:25:00.000+02:00

sükût ikrardan değil, ikrahtandır kimi zaman.

mongolian ping pong

2006-12-06T14:11:00.000+02:00

lü cao di ya da mongolian ping pong. bilgi sahibi olmamanın getirdiği masumiyet, saflık. bilinmez ve gizemli nesnenin etrafında kur(g)ulan(an) planlar. bilmemenin cesaretiyle çıkılan yolculuklar. herşey daha kolay değil mi bilgisizken. uzakken dünyadan. moğolistan'ın uçsuz bucaksız düzlüklerinde, yokların ortasında bir çadırda herşeyden habersiz akıtırken yaşamı.

uyku

2006-12-05T13:15:00.000+02:00

2006-12-02T02:04:00.000+02:00

müzik yırtmalı insanın dışını, kazımalı. sonra içinde ne varsa eşelemeli iyice: çıkmalıyı çıkarmalı, eksiğini yerine koymalı. ama önce yırtmalı deriyi, içine dalmalı insanın hızla. önce parçalamalı sonra yeniden inşa etmeli. müzik insanı acıtmalı. sızlamalı tüm varlığın. zamanı yok etmeli müzik. zamanı başka bir zamanla doldurmalı. sonra bir üşümek kalmalı geriye. yaşam boyu.

ölçmemeli. zaman koyarsan yaşamın içine ölürsün. oysa gökyüzü gibi birşey sandınız zamanı, bizi kaplamasına izin verdiniz. nefesimiz oldu, baktığımızda gördüğümüz herşey oldu. göğün ve yerin tüm bir koca yüzü oldu. uzun ve kısa oldu. dar ve geniş oldu. az ve çok oldu. oysa gökyüzü vardı işte, zamana ne gerek vardı. o ne geniş ne dardı. ne uzun ne kısaydı. ne çoktu ne azdı. tamdı.

sonra müzik sustu. üşüdüm. ağlatmalı müzik. kederden değil. başka bir şeyden. başka herşeyden. sonra müzik bazen odasıdır kişinin. derindir. odasında bir kendi kadar derin.

ellerine bakarsın ve hiçbirşey gelmediğini görürsün. müzik dağılır zamana. yağmur bir bir düşürür içindeki taşları kişinin. taşların yere değişini dinlersin teker teker. ağırlaşırsın daha da. sonra yağmur hızlanır ve birden durur. ağırdır gökyüzü, zamanlı insanın taşıyamayacağı kadar. ellerinden birşey gelmez, müzik daha da şiddetli bastırmaya başlar omuzlarından. sonra bırakıverir. başını kaldırırsın. gördüğün dünya'dır. ne ki. sen sensindir. kim ki. dönmek istemezsin kendine. ama dönersin. dönmek güzeldir. kendine ve dünyaya değil. kendi etrafında dönmek. dönmek başını döndürür. ve sonrası düşüştür. Kendini hiç bırakmamalı insan. kendine dönmeli.
müzik yırtmalı insanın gözlerinde ve sözlerinde ne varsa güne kalan.

aralık

2006-12-01T14:25:00.000+02:00

perdelerini kapamadan bitirdi yine oyunu kasım. aslında oyun bitmedi. tam 5 yıl önceki gibi, 4 yıl, 3, 2, 1 yıl önceki gibi bu sene de, başlattığı temsili bitirmedi aslında kasım. kasım bitti oyunu bitmedi. lanetli kasım. pekala sevebilirdim kışa ait seni de. oysa aralık kadar vefalı olamadın. başlattığın lanetli oyunu bitirebilecek kudretin bile olmayacak eminim. bir "aralık" hayatıma giren ve aralık bıraktığım kapılardan geçebilen nadide insanları belki sen götürüyordun çaktırmadan, belki kışın kötü adamıydın. tüm güzelliklerden arındırmaya çalışıyordun hayatımı. açtığın o beş yıllık gedikten geriye tozları mı kaldı şimdi döküntülenen anların. anlar anlar anlar ve yılların. artık gidenleri düşünme demeli. artık yıllar önce bir iş'lik tabelasına yazdığımız gibi; "giden onca şey'e rağmen KALANLAR" demeli. giden varken kalan tatmin etmiyor insanı di mi ama. hep o gidende fikirler. hep o yaşanmamış 5 yılda aklım. bir yıl daha ekleyecek misin üstüne kasım?
işte aralıktayız. her aralıkta yoğunlaşan kar özlemimizle bir kez daha, özellikle 7 yıldır aralıktayız.
aralansın zaman.
murat haşarı/yansıma

zaman'a dair...

2006-11-15T02:42:00.000+02:00

Cemil Meriç

Sensiz giden trenler,
Ufuklarda kaybolan birer ümid.
Nehir gibi akmıyor günler, Heraklit, Heraklit.
Masal kuşlarına benziyor zaman,
Abus. kocaman, sâkit.
Ve geceleri,
Alnında dolaşıyor biteviye,
Kirli, soğuk pençeleri.

Yıldızları söndürmüş fırtına.
Batan bir gemidesin.
Senden ne kalacak yarına?
Kıyılardan imdat isteyen sesin.

Saçlarından yakalayamıyorsun zamanı, mısraya, şarkıya kalbedemiyorsun. Ve sükût medar ormanlarındaki bitkiler gibi büyüdükçe büyüyor.
Senin türben kelîmeler. Yuvarlanırken tırnaklarını kâğıda geçirmek istiyorsun; kâğıda, yani ebediyete. Zavallı çocuk, bilmiyorsun ki ebediyet sümüklü böceğin izleri kadar aldatıcı.

bir sait faik öyküsü ve ankara'da yılın ilk karı

2006-11-15T02:32:00.000+02:00

öyle bir hikâye>mahalle kahvesi>kış akşamı, maşa ve sandalye

zaman'sız

2006-11-11T01:44:00.000+02:00

zaman'ı şu en bildik hâliyle yaşıyorum uzun süredir. sanırım bundan dolayı günlerime yetmiyor elimdeki zaman. "zaman azlığı sorununa ilişkin" çözümler arıyorum. zaman'ı bulamamaktan/bilememekten kaynaklanıyor ya tüm bu yetersizlik, bulabilirsem bir koca (zam)an; yapacak çok iş var.japon balıkçısı/Ünol Büyükgönenç

gök

2006-11-06T14:37:00.000+02:00

photobyzamansız

yetmiyor ben yokum demek, bağırmak gerekiyor tüm umutsuzluğuyla göklerin. oysa nasıl umutla ışıklarını süzüyordu bulutlar güneşin. hayranlıkla izlediğim dünya yine öyle kaldı. benim vageçtiğim dünya çok başkaydı. göğün yüzünde olup geçerken tüm mucizeleri hayatın hep aynı ayetti insana seslenen:"ümidinizi kesmeyin" kestim mi? vazgeçtim ben. şimdilik belki. kaçabilsem kaçardım. sadece vazgeçebiliyorum. kaçmak intihara dönüştüğünde beyaz mantolu adamda, bunun gerçek bir intihar sayılıp sayılmayacağını düşünmüştüm uzun uzun. intihar sayılmayacağına karar vermiştim sonra. sadece kaçmıştı o, lanet olası beklentilerden. bekleyenler, izleyenler, gülenler, acıyanlar; onların işlediği bir cinayetti olsa olsa.
intihar etmezdim. belki kaçardım imkanım olsaydı. o da yok. uğraşmaktan vazgeçtim.

"zaman bir tedhiş miydi, aldırmadım

2006-11-06T14:13:00.000+02:00

bir tedhiş miydi aldırmadım"

üstnot: şiirler turgut uyar'a fotoğraflar zamansız müstear adlı şahsıma aittir.

yaş'lanmış bir kadının artık yaş'lı bir ölüye dönüşmesinin 1. yılıydı. herkes bir ölüye geç kalmamanın telaşında, ellerinde kur'anlarıyla bir eve doluştu. mümkün olduğunca yüksekte tutmaya çabalayan eller, açtılar sayfaları birer birer. çook büyük, önemli bir iş yapıyormuş gibi sıkıntılı ve hafiften asık suratlarla başladılar okumaya.

gökyüzü işte tam da böyleydi.
"akşam dediler gökyüzü diyenleri doğruladı"

halbuki gökyüzündeydi o akşam tüm iyilikler. bulutlar binyıllar öncesinden bugüne kaymış, binyılların döndürdüğü bir gökoyunu zerrelerinde..
denize indim ben. kıyıya. taşlığa. kalabalık kaldı. bir çocuk taş topluyordu. fotoğraf makinesini görünce bir avuç taşı uzattı objektifin önüne. kırmadım çektim fotoğrafını taşlarının. fotoğraf bende kaldı, taşlar onda.denize indim. göğe bakmaya. çünkü,
"en küçük bir kuşun gözleriyle
dünyaya baktığın zaman
herşey benim kalbimdir."
"herşey benim kalbimdir
çünkü pek yaraşmaz bu dünyaya."
ben henüz eve dönmemiştim. bulduğum her boş sigara paketini-çekmeceler-çantalar-cepler-buruşturmaya başlamamıştım. kaçmaya başlamamıştım gökyüzünden ve tüm güzelliklerinden insan kalbinin.

"vazgeçtim bu dünyadan
kendimden geçtim ama..."(ezginin günlüğünün müziğiyle)
geçmemiştim henüz.

sonra birden vazgeçtim yine. eskisi gibi. vazgeçtim işte. ne demekse. çok şey demek aslında. ben yokum dedim ilgili merciilere. ben yokum. siz devam edin. hazır değilim. sizin yaşamlarınıza hazır değilim.

Kimse Bilmez-Mehmet Güreli

2006-10-20T13:43:00.000+03:00

"oyunlar oynandı, gökler kapandı, yenildik"*

2006-10-09T02:26:00.000+03:00

tüm karakterlerin "kötü" olduğu bir hikâyede yine de taraf olabiliyorsak eğer, ya da yakınlık duyabiliyorsak birden çok tarafa, bu mutlak kötü'nün olmadığının da göstergesidir bir bakıma.
çocukluktan beri bunu düşünürüm sık sık: hayatıma giren "kötü" karakterleri kendi yanlarından/ ya da kendileri için "iyi" karakter oldukları insanların tarafından düşünürüm. ordan bakınca "iyi" hissetmeleri doğaldır.
böyle bir düşüncenin getirisi, yıllardır hikâyemdeki ve başka hikâyelerdeki "kötü"lerin maruz kaldıkları hâllere acımaklı ve iç sızılı bir bakıştır elbette. ancak yine de iki istisnası vardır bu eninde sonunda "iyi" olan "kötü"lerin: işkenceciler ve tecavüz/tacizciler. bu iki grup insan gözümün önünde kurşuna dizilse gözümü kırpmadan seyrederim adeta. ne olursa olsun "kötü"dür onlar. hikâyeleri ne kadar zengin olsa da acıtma materyalleri açısından, yine de sızlamaz içim.
avrupa birliği hakkında olumlu olumsuz görüşlere sahip olabilirsiniz. ama tüm bunlar bir yana, sanırım bu sürecin en önemli getirisi ülkede resmi elden yapılan gayrı resmi işkenceyi azaltması olmuştur. yıllar yılı polisin götürdüğü bir insan gördüğümde onun karşılaşacağı işkence yöntemlerini kurguladım ben. gözaltı kayıp haberleri canımı yaktı hiçbirini tanımasam da uzaktan yakından. artık içim bir parça daha rahat. tedirginlik, korku ve endişe yine var. işkencenin sıfıra inemeyeceğinin bilincinde olmanın getirdiği bir kadercilikle sarmalandım belki biraz da.. belki lanet olası insanız işte eşref-i mahlûkat olamayan. ama biliyorum ki kimse "kötü" değil aslında.

*t. uyar- yenilgi günlüğü-çarşamba

"kayıp kayıp gidiyor dünya bıkkın bakışlarımdan"*

2006-10-04T06:28:00.000+03:00

"yaşıyorum yaşıyorum da bitmiyor
bir tutam sakız oluyor ağzımda zaman"

turgut uyar, ölüme dair konuşmalar'ının 5. bölümünde zaman ile kişinin bu dünyadaki varlığını özdeşleştirirken bir yandan öte taraftan zamanı ağızda bir sakıza benzetmesiyle heidegger'in zamanı akan bir ırmağa ya da ölçülebilen bir şey'e benzetmeye karşı duruşunu da destekler gibi sanki. belki de zamanın özünde olan bir karşı duruşu ortaya çıkarıyor sadece bu dizeler. yaşayıp da bitirilmeye çalışılan bir zamandan bahsediliyor önce: bir süre(ç)'den. belki bu anlamda ölçülebilir bir nitelik atfedilmiş olunuyor zamana. ancak ardından zaman/sakız benzeştirmesi geliyor ki, bu kişiyle birlikte varolma durumuna yöneltiyor bakışı: bir dışardalık/içindelik durumuna ve bu şekilde bir bitirmeye imkan tanımayan bir benzeştirme. saymaca ile tasarladığınız zaman yok oluyor artık orada.

*aynı şiirde, bir önceki dize.

filantropica "Uzattığınız el bir hikaye anlatmıyorsa..."

2006-09-26T15:53:00.000+03:00

herkesin bir hikâyesi var tabii, ancak nasıl anlattığın önemli. eğer dişe dokunur bir hikâyen yoksa, nasıl kurduğun önemli.

hikâyeyi anlatan bir kişidir ama hikâyenin onu oynayan pek çok insanla dolu olması kuvvetli bir olasılıktır. kurmacanın tahmin edemeyeceğimiz sınırları eklenen her yeni kişiyle biraz daha büyür.
görebildiklerimiz nerede hoşçakal der gerçeğe ve nerede başlar işlenmemiş öykünün kendini kurmacanın sularına bıraktığı ağız bilemeyiz çoğu zaman.

Filmden;

"İnsandaki şefkat duygusunu tetikleyen
gizemli küçük makina nedir acaba?

Söyleyeyim: Hikâyedir."

- iyi bir öyküye benziyor sessizliğinde yüzün

bir şiir yazılırken

2006-09-26T06:13:00.000+03:00

edip cansever

IV

Görmediğimiz bir yanı da yaşamın
Onun dile geçme tutkusu

Senden mi başlasam – bilmem ki – dumanından mı yanık otların
Sonbaharın kenarındaki
Bir çığlık gibi gelişirken gün – yazmalı gecikmeden –
Yorgun ve özür dileyerek bitecek çünkü.

Olağanüstü bir çakıl – cam kâsenin içinde –
Bütün biçimlerle uyumlu – yumuşak, dingin –
Yontucu olsam çakılla başlardım işe ben
Büyütmek için yalınlığı – ve abartmak için –

Koyuyor sözcüklerini önüme
Bir sokak feneri – yanmakta olan güpegündüz –
Ve söylenip duruyor boş arsada bir kadın
Ev yıkıldı eylül yok.

Olmadı, olmayacak da
İşte.. kırık taşlar gibi bir anlatım!
Üstelik teker teker düşüyorlar yere, kayboluyorlar.

Gün alışmadı bana
Geri verdim sözcüklerimi çaresiz
Çok yalancıyım bugün, onlar da.

waking life

2006-09-25T22:27:00.000+03:00

gerçekliğe ulaşmaya çabalarken habire içine uyanıp durduğumuz rüyalar, gerçeğin ta kendisidir belki.

richard linklater'ın, yoğun diyaloglarla dokunmuş filmlere imza atmayı sevdiğini "tape" ve "before sunset"den sonra bu kez de "waking life"ta gördüm. waking life daha çok okunacak bir kitap gibi. rüyalara, gerçeğe, gerçekliğe, zamana, varoluşa dair değiniler ve sorgulamalarla dolu. hiçbir satırını kaçırmamak gerekiyor.

Filmden:
"Ve bence dil de buradan doğdu. Yani, yalıtılmışlığımızı aşma arzusundan ve bir başkasıyla bir çeşit bağlantı kurma durumundan.
Sadece bir hayatta kalma sorunu olsaydı kolay olurdu.
Bilirsin işte, "Su" dediğimizde bir ses çıkarırız. Ya da "Sivri dişli kaplan arkanda"dediğimizde yine bir ses çıkarırız.
Ama galiba gerçekten de ilginç olan şu: yaşadığımız tüm soyut ve kavranamaz şeylerde iletişim kurmak için aynı simgeler sistemini kullanıyoruz. Ne demek "hayal kırıklığı", "öfke" ya da "aşk"? "Aşk" dediğimde ses ağzımdan çıkar... sonra diğer kişinin kulağına çarpar, beyninin kıvrımlı kanallarında yolculuğunu yapar... yani, sevginin bulunduğu ya da bulunmadığı anılardan geçerek, dediğimi kaydederler, sonra 'evet' derler, anlamışlardır.
Peki ama anladıklarını nasıl bilebilirim? Çünkü sözcükler uyuşuktur. Sadece simgedirler. Ölüdürler, anlıyor musun?
Ve deneyimlerimiz o kadar kavranamazdır ki. Algıladığımız pek çok şey anlatılamaz. Dile getirilemez.
Dahası, yani, biz bir başkasıyla iletişim kurduğumuzda, ve biz.. bağlantı kurduğumuzu hissettiğimizde, anlaşıldığımızı düşündüğümüzde, zannedersem manevi bir birlik hissetmiş oluruz. Ve bu duygu geçici olabilir ama galiba bunun için yaşıyoruz."

"Sürekli olarak söylediğin bir şeyi düşünüyorum.
- Bir şey mi söylemiştim?
- Evet. Hayatını gözlemlerken ne hissettiğine dair.. ölmekte olan yaşlı bir kadının bakış açısından. - Anımsadın mı?
- Evet, hâlâ da öyle hissederim bazen. Geride kalmış olan hayatıma bakarmışım gibi. Uyandığım hayat onun anılarıymış gibi.
- Kesinlikle. Duydum ki Tim Leary ölürken bedeninin öldüğü ama beyninin hâlâ yaşadığı ana baktığını söylemiş. Herşey bittikten, 6 dakikadan 12 dakika sonraya kadar beynin etkinliklerinin sürdüğünü söylüyorlar. Ve 1 saniyelik rüya bilinci de, uyanıkkenkinden sonsuzluk kadar uzundur. Ne dediğimi anladın mı?
- Evet, kesinlikle. Örneğin uyandığımda10:12 ise ve sonra yeniden uyuyup uzun, karmaşık saatler süren güzel rüyalar görsem uyandığımda sadece 10:13 oluyor.
- Aynen. Böylece bu 6-12 dakikalık beyin etkinliği senin bütün hayatın olabilir. Yani sen şu her şeyin üzerinden geriye bakan yaşlı kadınsın."

seom ve ardından birkaç cümle

2006-09-22T02:44:00.000+03:00

aşkın bürünebileceği hâllerden bahsediyor genelde kim ki duk. insanın elbet "bir şekilde" yaşadığı aşkın ihtiyaç'lığından. aşkın nesnesine muhtaç olunmaktan. bu muhtaçlığın büyüttüğü hırs ve tutkudan, elde etme güdüsünden.. sahip olmak ve sahip olunmak isteğinden...
aşkın hayvani yönünün ağır bastığı şüphe götürmez zannımca. hele ki insanın gözünü döndürüp ne ettiğini bilmez hâllere düşürdüğünü gözlemledikçe. en yontulmuşundan en kaba sabasına, gün yüzü görmüşünden karanlıktan çıkamamışına neredeyse aynı etkileri sonuçlar aşk.
ağırbaşlı-sessiz-sakin erkek kahramanın minik kafesiyle beraber yanında taşıdığı minicik kuşu sahiplenişi aşkın bir tezahürü, ufak bir yansımasıdır aslında. sahip olamadığı bir sevgilinin yerini tutmasa da bu ihtiyacı doyuracak ufak bir lokmadır. tutku, hırçın ve sessiz kadın kahramanla devreye girdiğinde oyundan çıkacaktır kuş kafesi. tutku aşkın en tehlikeli hâli, ikilinin tutkudan nasibini almamış ya da daha az almış olanı için itici-l yanıdır.
elinde bir olta varsa insanın, bununla avladığı bir balığın yanısıra kendi hayatı da olabilecektir bir gün. oysa aşk varsa oyunun içinde, olta aşkın kullandığı bir silaha dönüşür. acıtarak avlayan aşktır aslında, hayır tutkudur. dindiremeyeceğini gördüğünde duyduğun acı, hangi acıdan daha zayıf olabilir ki. acıyı acıyla bastırmaya çalışırsın. oltayı kendine atarsın. kancalar vücudunu kanatır. acı, acıyı susturur. ve elbette herşey "ben"cildir; tüm uğraşılar ben'i doyurmak adına verilir. aşk da hikâyedir ben'in kendine anlatıp avunduğu.
"sonunda insan arzularını sever; arzuladıklarını değil." nietzsche

hate

2006-09-08T02:05:00.000+03:00

99 yılında izlediğim bir film vardı: "Protesto"
sonra bir de, 2001'den beri yana yakıla aradığım bir film vardı: "la Haine"

filmi buldum. az önce izlemeye teşebbüs ettiğimde la haine ve protestonun aynı film olduğunu farkettim. filmin adının türkçe karşılığının nefret olması ve beni yanıltanın başta bu kabul olduğunu kendime hatırlatmam da fayda etmedi: bazen inanılmaz derecede aptal olabiliyorum. bazen.

"know Im not there"

2006-09-05T13:40:00.000+03:00

dışarı çıkmaya karar verdiğimde, ya da evdeyken dışarı çıkmak için çıldırırken yapabileceğim öyle çok şey olduğunu düşünüyordum ki. çıktım. sokağa adım atar atmaz değişti dünya. İçerdeyken varlığına dâhil olmak için can attığım dünyaya ayak basar basmaz yine o aidiyet yitimiyle burun burunaydım. katılamadım. yabancı mı yabancı kalıverdim ortasında sokağın. gidecek hiçbiryer yoktu. arayacak hiçkimse.. eve geri dönmeyi de yediremedim kendime. bir banka zor attım kendimi. en yakındaki en uygun banka. o an o dünya üzerinde bana ait olan tek yere. oturdum ve katılamadığım oyuna izleyici oldum. ta ki eve ulaşana dek geçeceğim yol boyunca katılmak zorunda olduğum sahneye kendimi hazırlayana dek. yol için gücümü topladığıma kanaat getirince kalktım. benim gibi bir bank sahibi varsa bir bankta, ben de onun için oyunun bir parçasıyım şimdi.

geçmiş 2 post'a dair

2006-09-05T12:57:00.000+03:00

insanın korkunçluğundan dem vurduğum son posta o günden beri iliştirmeye niyetlendiğim fakat tembelliğin verdiği üşengeçlikle – ya da üşengeçliğin verdiği tembellikle- bir türlü ekleyemediğim bir not; mononoke hime ya da prenses mononoke. bu film de -aslında miyazaki’nin filmlerinin çoğunda olduğu gibi- insanın korkunçluğu iddiasını ortaya koyar kendi nedenleriyle.

birkaç post önce allah’ın, insana kaldırabileceğinden fazlasını yüklemeyeceği vaadinden bahsetmiş ve buna güvenerek demek ki hâlâ taşıyabilirim yükümü demiştim. sonra birden olaya bakışım köklü bir değişikliğe uğradı. evet allah’ın böyle bir sözü var; insana taşıyabileceğinden fazlasını yüklemeyecek ama ya insansa bu yükü yüklenen. İnsan kendisi giriyorsa kaldıramayacağı bir yükün altına. ya da üstüne yıkılacağını bile bile giriyorsa bir viraneye.
demek oluyor ki, insan kaldıramayacağı bir yüke sahip olabilir, buna engel değildir bakara’da ve kuran’ın daha başka yerlerinde geçen söz konusu mealdeki ayetler.

bu dünya iflah olmayacak diyecektim sadece; uzadı cümle.

2006-08-27T03:21:00.000+03:00

bu dünya iflah olmayacak. çok daha korkunç günler geliyor. ve haksızlık sanki, tanıyıp da dünyayı; onun sonunu ve geçmişini ve bir de bugünde yaşandığı hâlde biz zavallı avamdan gizli döndürülen dolapları öğrenemeden - bilemeden ölüp gidecek olmak. belki de şans olarak nitelendirirdik tüm bu bilgilere vakıf olsaydık... kimbilir???

'insan' korkunç bir yaratık desem kimse alınmaz di mi? teknik olarak var edilmiş şer'i pratize eden o çünkü. islam felsefesinde bu bir tartışma konusudur gerçi; şer'i allah'ın yaratmadığını iddia edenler olduğu gibi 'hayır'ı da şer'i de allah'ın yarattığını söyler kimisi. şer'i allah'ın yaratmadığını mesela şeytanın ya da ne bileyim insanın yarattığını-varettiğini söylemek allah'ın iradesini yok saymak olacağından ve aynı zamanda allah'tan başka bir varlığa yaratma türünden bir güç atfetmek olacağından bence en başta şeklen ve ardından aslen batıl bir iddiadır. ancak konumuza dönersek bu iki söylem de insanın korkunç bir yaratık olduğu iddiamı çürütmez, aksine destekler. çünkü allah insana bir de akıl vermiştir. belki de verdiği için korkunç olabildi insan, işin bu yönü var bir de. neyse karışıyor mevzu. sonuç olarak demek istediğim şey şu: hayat zor. buna bir de devlet-i âlinin getirdiği yükümlülük ve gereklilikler -bürokrasi vs. eklenince daha zor. istemiyorum ya ben vergi numarası, kimlik numarası, diploma, tapu, ehliyet, sigorta, banka hesabı, pasaport, vize, kolluk kuvvetleri vsvsvsvs. yıpratmayın, yormayın beni. diyorum size bu dünya iflah olmaaaz: gelişiyor ve birikiyor bilgiler, bilimler, yasalar falanlar filanlar ama herşey daha kötüye hem de son sürat gidiyor.

2006-08-26T02:29:00.001+03:00

Kuytularda çoğalır birbirine eklenen şeyler. Hiç boş kalmaz kuytular; nerde bir kuytu görse insan ya girer sığınır oraya -sığabiliyorsa eğer- ya da eline geçen yersiz nesnelerini tıkıştırır. Bir iki derken kuytunun hacmini aşan bir yığın oluşur o kuytuluk yerde. Çok sonra, aradığını bulamaz insan; eminse de orada olduğundan… ve kuytudan taşmaya başlayan nesneler kuytuyu ifşa eder olduklarında, bir el atma zamanı gelmiştir oraya. Artık ‘bulunsa da işe yaramayacak’ olan nesneler tek tek ya da üçer beşer çıkarılıp atılır çöp kutusuna.
İnsan zihninde de vardır kuytular böyle. Birikmiş sessizliklerdir kuytularımızda oluşan tepecikler. Çoğaldıklarını hissettirmeden birikirler usulca. Fark ettiğinizde artık, birbirinden ayıramayacağınız sessizliklerden oluşmuş koca bir çığlıktır kuytunun ağzındaki: Ya bağırır dışınıza atarsınız, ya görmezden gelir içinize…

2006-08-21T18:33:00.000+03:00

karşısına geçmek için beklediğin ır(a)mak arkanda kaldı. ırmaksın, ıramaktan gelen. 'yok' dedin önce, 'geçemem bu suları'. yükseldi ırmak, genişledi toprağına doğru. ayaklarına değdi. ıramak için karar vermeliydin. bırakmak için kendini ırmağa ya da koşmak için gölgelerin hep bilegeldiğin tanıklığına. itiraz etmeyişinle bildi ırmak. aldı seni. taşırmadan taşıdı uzaklara. "karşı"dasın o "şimdi" anda. ansızın şimdi. şimdisiz anda. ardında bir ırmak kaldı. belki kandın ırmağa. yüzyıllardır sürüyor belki şimdisiz anlar; bir o "karşı"sında bir bu "karşı"sında ırmağın. hep ıramak için, hep karşıya ulaşmak için. belki hep yitirdiklerinle doldu bu ırmağın suları. belki gölgeler bedensizdi topraktan yükselirken gün'e. belki hiç olmadı senin doldurmadığın bir ırmak. şimdi "karşı"dasın. bir daha ardına bakma. ırmak geride kaldı.

depresif durumlar

2006-08-20T02:22:00.000+03:00

depression III

“Allah hiç kimseye taşıyabileceğinden daha fazlasını yüklemez" (Bakara,286)

yanii, panik yapmaya gerek yok. demek ki hâlâ taşıyabilirim yükümü; koşturup durduğum şu depresif labirentinde dünyamın.

şarkıdaki gibi; don't worry be happy!
bob marley'den dinliyoruz...

depresif durumlar

2006-08-04T14:55:00.000+03:00

depression II

günün anlam ve önemini belirten şarkı metallica'dan geliyor; the frayed ands of sanity

ağır gelir daha uysal bişey olsun derseniz bana bob dylan da uyar; blowin in the wind

geçmiş zaman yüzleri

2006-08-03T15:33:00.000+03:00

Centuries of Pain-Tale from the past

depresif durumlar

2006-08-01T15:42:00.000+03:00

depression I

nick cave ve tom waits birlikte söylüyorlar; what a wonderful world

2006-07-31T01:01:00.000+03:00

2006-07-30T18:06:00.000+03:00

halının üzerindeki küçük anahtarı gördü. "halının üzerindeki küçük anahtarı gördü" dedi kendi kendine. içinden. içinden söylemek, düşünmekle aynı şey mi? her düşündüğün şeyi -kendi kendine de olsa- söylemiş mi oluyorsun? yoksa harflere mi ihtiyaç duyuyorsun söyleyebilmek için? harfler olmadan da düşünebilir miydin? düşünmek ortaya çıkması için yeterli midir bir 'düşünce ifade cümleciği'nin? halının üzerindeki küçük anahtarı gördüğünde, bunu gördüğünü düşünmüş olacak mıdır? görmek düşünmek midir yani? görmek resim midir sadece, resmedersin zihninde, sonra o resim kayar, bir sonraki resim karesi gelir ekrana. düşünmeden. oysa harfler ses verir düşünceye. harf varlığıdır düşüncenin. "halının üzerindeki küçük anahtarı gördü". bir nesne. bir nesnenin görüntüsü ne çok şey demektir kimi zaman. nesnenin düşünceye dönüşmesi. düşüncenin geçmişe. geçmişin bugüne. bugünün hüzne. nesnelerle olan bağı insanın, geçmişle olan bağıdır çoğu zaman. halının üzerindeki küçük anahtar, yıllarca deri bir ipe bağlı, boynunda taşıdığı, hiç bir kilide ait olmayan o küçük anahtar. yıllardır görmediği, şimdi nasılsa halının üzerinde kamufle olmuş bir şekilde yatan anahtar. tam da bugünün hüzüntüsünü dökerken kanepenin karelerine, gözüne alakasızca çarpan anahtar. anahtara dokunmadı, hamle de yapmadı. baktı. cümleyi söyledi kendine: "halının üzerindeki küçük anahtarı gördü." kapattı gözünü, o anda süzülen damla burnunun üzerinden kayarak içine kaçıverdi. yaktı. çocuğun seslenişiyle uyandı, "bu anahtar nerenin anahtarı, anne?" sustu ve gözünü tekrar kapattı. soru yinelendi, "bu anahtar nerenin diyorum?" kendini zorladı dışarıdan da duyulabilecek bir cümle kurmak için: "hiç" diyebildi. sonra ekledi: "bilmiyorum" bilmiyordu.sonra yine uyudu. saatlerce uyudu. uyandığında anahtar halının üzerindeki yerinde yoktu. önce anahtarı anımsadı, uykudan öncesine dair. sonra ağlıyor olduğunu. sonra çocuğu. sonra ince ince yayılmaya başlayan acıyı. işte başlıyor yine dedi. denizin ortasındayım.

In the fields the bodies burning/As the war machine keeps turning

2006-07-22T15:35:00.000+03:00

black sabbath, war pigs

who ate the shit?

2006-07-21T02:05:00.000+03:00

ben bir şehrin zamansız varlığını yaşatmaya çalışırken içimde, zamansızca yok ediliyor başka bir şehir; artık ne kadar kolay her şeyi yok etmek. artık ne kadar güçlüsün israil. artık acının farkına varamıyor insan. artık ne kadar olağan tüm bu yaşananlar.

2006-07-20T04:06:00.000+03:00

orada oturup ağlamak istedim. hızla yürürken ulu şehrin kalıntıları arasından, koşar adımlarla geçerken yollarından, tüm vücudumda dalga dalga yayılırken heyecan oturup ağlamak istedim tapınağın göğe uzayan girişinin altında. zamanı hiçe sayıp bana kadar ulaşmış olympos'a duyduğum saygıdan oturup hüngür hüngür ağlamak istedim. oysa vaktim yoktu, biliyor musunuz? olympos zamanı aşmış tüm varlığıyla içine almıştı beni. zamansızdı. hepti. içindeydim. ama vaktim yoktu. nekropolise sapan patikaya girip orta yerinde ağlayacak vaktim yoktu. dağların yamaçlarında yıkık dökük duvarlar, kemerler, tüm zemine yayılmış antik parçalar, sütunlar, mozaikler, işlemeli taşlar, kanallar ile, her yanını kaplamış sarıp sarmalamış ağaçlar sular çalılar ile, ağaçların yaydığı gizemli kokusuyla, ucu görünmeyen patikaları, suların altında kalmış duvarları, taşlara oyulmuş yazıları ile, anıtsal mezarları, tanrısal kabartmaları ile, girince kaybolup gidecekmişsin hissi veren ağaç kaplı karanlık yolları ile öyle büyüleyiciydi ki olympos. ve her an bir likyalıyla karşılaşabileceğiniz hissini öyle doğal kılıyordu ki. sanki çekinmeden ayrılsam diğerlerinden ve girilmeye gerek duyulmayan sakin bir yoldan derinlere doğru aksam, bir iki bina geçsem, uzaklaşsam iyice kalabalıktan nefeslerini duyar gibi olduğum olymposlulardan biriyle karşılaşabilirdim. görmesem de geçişini hissederdim yanımdan, hafiften bir sürtünme olurdu, hızla dönüp bakardım, o beni görmezdi ben de onu. o beni duymazdı. ben onu hissederdim sanki. sanki hâlâ yaşıyordu denizin tepesine dikilmiş o "uludağ". san'ki.
2000 yılı fazlasıyla aşmış bu şehir kendini sunuyordu, gizlerini vadediyordu. taşlarına basarken bile içimin titrediği bu yitmeye yüz tutmuş kadim şehirde hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim. heyecandan. coşkudan. saygıdan. hüzünden. dedim ya vaktim yoktu; içimden ağlıyorum şimdi.

kaptan eudemos'un lahitinin üzerindeki dörtlük:
son limana girdi demirledi gemi, çıkmamak üzere
çünkü ne rüzgardan ne de günışığından medet var artık
ışık taşıyan şafağı terkettikten sonra kaptan eudemos
oraya gömüldü gün misali kısa ömürlü gemisi, kırılmış bir dalga gibi.

lahitin üzerinde ayrıca bir gemi kabartması ve onun kıç bordosunda da bir afrodit kabartması var. ortadaki çerçeveli (delik) bölümde ise kaptanın yaptığı seferlerden bahsediliyor. söz konusu dörtlükse çerçevenin solunda yer alıyor.

2006-07-17T19:43:00.000+03:00

olimpos'tan dönüş

daha önce de söylemiştim (bkz. 17 mayıs 2006) dönüşleri sevmem. başladıysam da dönmeye keşke hiç bitmese.
dönüşleri sevmem. dönüşleri sevmem. dönüşleri sevmem. hep farklılık olmalı, hep gidiş, terkediş değil, terkediş bağlanmayı gerektirir. bağlanmazsan giderken terketmiş olmazsın. bağlamazsan ve bağlanmazsan. dönüş işte. aynı yer. aynı yat-kalk-ye-iç-gez-dolaş-düşün-taşın-sıkıl-sıkın-bunal-bunalt.
döndüm.

aylaklık

2006-07-07T02:43:00.000+03:00

ankara'ya 1 haftalığına uğrayan yaz hâlâ dönmedi. sizi bilmem ama ben sadece 10 gün kadar "yaz" bunalımını yaşadım. sonrası yine bahardı, serindi. zira geceleri balkona çıktığımda "brrr"dı. birazdan yine öyle olacak. mesela şuan kollarımın serinliği hatta üşümüşlüğü neredeyse üzerime birşey aldıracak kıvama geldi. elbette havaların bu bahar şenliği beni de şenlendirdi fazlasıyla. ne kadar kâra geçtiğimi hesaplayıp duruyorum: yazın ortasına geldik hâlâ sıcak değil, e biraz daha böyle devam ederse yazı atlattık işte minvalinde. öyle ki çok yakında tatil modunda geçecek olan gezimizin havaların gidişatının yaratacağı muhalefetten etkilenip iktidarda zor günler geçirme tehlikesi bile bu temennilerimi ve memnuniyetimi etkilemiyor.
bu güzel ankara havasını en iyi teneffüs edebileceğim yer neresi; İtaki tabii. hâlâ itaki semalarında sigara tüketimimiz tavan yapmış bir hâlde taklalar atıyoruz. bu arada itaki'yi öyle bir sahiplenmişiz ki tanışmamızın üzerinden iki hafta geçmeden epey müşteri toplamışız. artık gittiğimde tanıdık masalar olmazsa şaşırır duruma geldim. ya da masa genişlemesi yaşanmazsa... aylaklık güzel şey nitekim. öööylece saatlerini itaki'de oturup hiçbişey yapmayarak geçirebilmek mesela. ya da başka bir yer, farketmez.. demem o ki; hani yusuf atılgan'ın aylak adam'ındaki aylak adam da benim, perec'in uyuyan adam'ındaki aylak adam da ve daha biçok yerdeki biçok aylak adamım ben. ben böyle devam edebilirim. bana kalsa.
aranot: "bugünlerde itaki,2"
bugünlere dair birşey daha; aylaklığımı bütünleyen bir parça bence ama siz onu aylaklıktan sayar mısınız bilmem. spor. düzenli olarak koşmaya başladım. aslında aylaklık ve düzen ilk bakışta çelişken görünse de ikinci defa bakmayı denerseniz aslında nasıl baktığınıza bağlı olarak bu durumun kesin çizgilerle bölümlenmediğini farkedersiniz.
sürekli müzik yayını da var parkurda fakat günlerdir yüzümü güldürecek bir şarkıya rastlamamıştım. ta ki bugün henüz alana girmişken bitiyor olan duman'ı duyana dek. oysa o da bitiyodu işte. bundan böyle kendi müziğimi götürmem gerektiğine kanaat getirmiş bulunmaktayım. bir de gece serin oluyor ki, rüzgârlı falan.. çok hoş oluyor koşmak.

itaki'de bugünlerde

2006-07-05T03:36:00.000+03:00

şehrin ışıkları

2006-07-02T03:12:00.000+03:00

2006-07-02T03:11:00.000+03:00

2006-07-02T03:07:00.000+03:00

tragedyalar 5'ten 5 dize

2006-07-01T08:54:00.000+03:00

ki herkes biraz alırdı
koparıp geçerdi Stepan'dan
öyle bir acı çekme kıvamında soluyan
gün iskeletinin ucunda
stepan.

edip c.

2006-07-01T02:29:00.000+03:00

insanın kendini görebilmesi hiç de normal değil. aynalar, ayna vazifesi gören sular, metaller... insanın bakınca kendini görebilmesi... kendini başka bir şey'i incelermiş gibi inceleyebilmesi.. alışılmış ve aşılmış fakat hiç de basit değil.

esnemek, ayıplığı bir yana insanın ruh'u kaçıvermesin diye engellenmeye çalışılagelmiş yüzyıllar öncesinden. engellenemeyen esnemeler için çare ise, el ile ağzın kapatılması. "gündelik hayatımızın tarihi"ne göre, eski Roma'ya kadar uzanıyor bu düşünce.

çok çok mecbur kalmadıkça kimyasal ilaç kullanmamaya çalışıyorum. saatlerce dayandıktan sonra başımın zonklamasına, bir ağrı kesici aldım; kesildi kesilecek, son damlaları geziniyor şakaklarımda. belki de kesilmiştir kesileceği kadar da bu yeniden başlamaya yüz tutmuş bir ağrının ilk damlalarıdır. riske atmamalı, balkona çıkıp aşağılara doğru kafa uzatılmalı olası bir hırsız saldırısına karşı, çevre kolaçan edilmeli, yan apartmanların bahçelerine dikkat kesilmeli ve bir an önce ağrı gelmeden uyumalı.

cumartesi notu: nazan öncel'i ben de çok severim.

hayathaytahatay

2006-06-29T02:15:00.000+03:00

benim dedem "sürpriz" kelimesini bilmez; sürpriz kelimesini karşılayabilecek herhangi bir anlama dair herhangi bir oluşum yoktur zihninde. sürpriz derseniz "ha!?" der olsa olsa size. kaba bir adamdır benim dedem, kaba saba... hem de sert, oldukça sert.
Bu kaba ve sürpriz bilmez ve ortalama 75'indeki adam yaklaşık 2 sene önce farkında olmadan yaptığı sürprizle beni şaşırtmış ancak talebimin tarafından takdir görmesinden anladığım kadarıyla kendisi de şaşırmış ve sevindirik olmuştur.
efenim olayımızın konusu olan nesne, yukarıda görülen elişi ayakkabının aşağıda görülen renkte yani böyle vişne çürüğümsü bordomsu gülkurusumsu bir kıvamda olanıdır. hayal ediniz. ben daha aşağıdaki gibi bir rengi olabileceğini düşünmemişken, sadece üstte görülen ve eskiden memleketimde (il sınırları itibariyle Hatay) neredeyse her vatandaşın ayağını koruyan klasikleşmiş siyah rengi olan bu nesneden isteyip dururdum (içimden) Dedemle öyle muhabbetimiz yoktu ve nasılsın iyi misin'den öte iki çift laf ettiğimiz görülmemişti doğumumdan bugüne. benim konuşamadığım dönemlerde eminim ki ondan bana iki çift agucuk gugucuk vari sevgi sözcüğü de gelmemişti. Bu isteğimi neden sonra babama bildirdim, dedeme iletmesi için. O da epey bir salladıktan sonra yaklaşık 2 yıl önce dedeme iletmiş. Dedem bunu duyar duymaz onlar memleketteyken yetiştirebilmek için işigücü bırakmış oturmuş tezgahın başına. Başlamış harıl harıl çalışmaya. Hem de bana yakışır birşey olsun diye düşünmüş de adamcağız oralarda şimdiye dek siyahtan başka rengi görülmemiş bu ayakkabıları vişneçürüğümsü bir deriden yapmış göndermiş bana. hayal ediniz. fotoğrafları sadece yapım aşamasında çekmiş babam. e elime geçince ben bitmiş halini nasıl olsa çekerim istersem diye düşünmüş olmalı ama ben şuana dek öyle bir ihtiyaç duymamıştım açıkçası. şimdi de hayal gücünüze bırakıyorum bu cici şeyi.
neyse, şimdi ben bunları görünce uçtum havalara uçmasına ama içim de cız etti. Adamcağıza karşı o anda hissedilmek üzere beynime ve kalbime üşüşen karmakarışık müteşekkir olma, suçluluk, ay beni seviyor mu ne, canıım falan gibi düşünce ve duygular telefonla bir teşekkür etmemi sağladı. İlk anormal diyaloğumuzu gerçekleştirmiş olduk böylelikle. sevdin mi diye sordu bana, yok sevdin mi diye sormamıştır, beğendin mi demiştir; ben de evet demişimdir özellikle rengi falan.. eline sağlık demişimdir bir de. çok güzel. çok.
ama bir sorun vardı ona söyleyemedim. ben bu ayakkabıları dışarda giymek için istiyordum. oysa bunlardan biri biraz kısa mı olmuştu ne. ayağımı sıkıştırıyordu önden önden. parmağım birazcık bükülüyor gibiydi. ne yani giyemeyecek miydim şimdi bunları sokakta. yenisi de istenmezdi ki. nasıl oldu mu demişti heralde, oldu oldu demiştim heralde. çok iyi. söylesem birşey değişmezdi sanırım. belki kalıba falan sokardı. aman ne bileyim söylenmiyor işte bazen bazı şeyler. ben de söyleyemedim. gerçekten çok güzeller ve eşsizler ama bir dekor nesnesi gibi duruyorlar öylece evin bir köşesinde.

not.bu yazının, aşağıdaki iskemlenin başının altından çıktığını söylememe gerek yok sanırım.
not2.yazıda belirtmeyi unutmuşum; aslında zeki okur ne gerek vardı falan diyecektir ancak ben yine de belirteyim: Benim dedem ayakkabı yapar ve satar(dı). Hâlâ yapar ama müşterisi yok denecek kadar azdır şimdilerde (hâliyle). ve "köşker" denir bu ayakkabıcıya.

hiçin

2006-06-28T01:37:00.000+03:00

Samuel Beckett

Biri kalkıp gidecek, giden ben olacağım, ben olmayacağım o, ben burada olacağım, buradan uzaktayım diyeceğim, ben olmayacağım o, hiçbir şey söylemeyeceğim, bir öykü anlatılacak, biri bir öykü anlatmaya çabalayacak. Evet, yadsımıyorum artık, her şey düzmece, hiç kimse yok, anlaşıldı değil mi, hiçbir şey yok, tümceler de kalmadı, hadi alıklaşalım, tüm zamanların, zaman kiplerinin alığı olalım, sona ermesini beklerken bunun, her şeyin geçip sona ermesini, seslerin kesilmesini, yalnızca sesler var, yalnızca yalanlar.
…
Bırak ve git, gitme zamanı geldi, bunu söylemek gerekiyor ne olursa olsun, zamanı geldi, nedeni bilinmiyor. Kendini tanımlama biçiminin ne önemi var, burada ya da başka bir yerde olmak, gezmek ya da yerinden kımıldamamak, boylu, insansı bir biçime sahip olmak ya da bir biçimden yoksun olmak, karanlıkta kalmak ya da göğün ışıklarıyla aydınlanmak, bilmiyorum, önemi var gözüküyor, kolay olmayacak bu.
…
Bilmiyorum, buradayım ben, tüm bildiğim bu, ve hâlâ ben değilim o, … Bırak tüm bunları, tüm bunları sözcüklerinin hangi anlama geldiğini bilmeden, bırakmak istemek tüm bunları, çabuk söyledik, çabuk bitirdik, boşuna oldu, hiçbir şey kımıldamadı yerinden, kimse konuşmadı. Hiçbir şey olmayacak burada, hiç kimse gelmeyecek buraya uzun süre. Gidişler, öyküler, yarın için düşünülmedi. Ve sesler (nereden gelirlerse gelsinler) bir yaşamdan yoksun.

Hiç İçin Metinler, Bölüm III
Ayrıntı, 1999.

2006-06-27T15:27:00.000+03:00

eskiden çabuk kırılan bir kalbim vardı benim. artık çok sık kırılmıyor. ama kırıldığında unufak oluyor. sonra iş başa düşüyor; topla unları ufakları yoğur iyice, şekil ver, yerleştir falan... velhasıl zor oluyor , uğraştırıyor. hem sonra kalp kırıklığı olmasa da acı çektiriyor bu durum bana. eğilip bükülürken, merdivenleri inip çıkarken, koşarken çimlerin üzerinde, yağmura sarılırken, kartopu oynarken, salıncakta sallanırken, yazı yazarken falan yani böyle kıpırdadıkça vücudumda bişeyler, kalbime vurdukça onun kıpırtısı hasar görüyor kalbim. aslında şunu söylemek istiyorum, kalbim artık çok daha çok kırılıyor.

silik

2006-06-27T00:53:00.000+03:00

Uzadıkça uzuyordu günler. Etekleri zamanı süpürerek geçip gidiyordu. Aklımda huzursuz bir kokuşma, gidebildiğim kadar uzaklaştım seslerden. Oyuklar vardı yollar boyu, içinden inlemeler süzülen koyuluklara. Yürüdüm. Yürümek iliklenmiş bir gidişti ayaklarıma. Trençkotumun dikişleri sökülmüş, düğmeleri dökülmüştü. Altından görünen elbisemin bordosu solmaya yüz tutmuş, işlemeleri eprimiş… ağırlaşıyordu gittikçe yılların tozunu yutmuş kumaşı, yuttukça yolların işleyişini. Hiç dönmemiştim ömrümce: Kuşkulu duraksamalarla yürüyordum. Oysa kuşku öldürüyordu insanı. Yoksa, kuşku? Döndüm. Acemi bir dönüş oldu benimki. Döndüm ve durdum. Hâlâ oradayım. Dönüş noktasında. Diniş sanrısında.

Tenkû no shiro Rapyuta

2006-06-26T12:19:00.000+03:00

Söz Miyazaki'den açılmışken(hani Yürüyen Şato falan) Laputa'yı yadetmemek olmaz. Spirited Away de oldukça iyiydi ancak Laputa: Castle in the Sky için bence Miyazaki'nin en iyisi denebilir.

"yaşamasız sözcüklerden başka varolan birşeyin olmaması..."

2006-06-25T02:13:00.000+03:00

boktan hayat diyoruz, ne önemi var diyoruz falan ama gene ona çalışıyoruz be.
kendimizi ifade edebilmek için uğraşıyoruz habire. adam yani insan yani hepimizden birimiz telefon alırken, ona müzik seçerken, bloga template seçerken, sanallığımıza nick, nickimize resim, ne bileyim masa üstüne resim, kolumuza çanta ayağımıza ayakkabı bileğimize ipmip mektubumuza kalem(eskide kaldı gerçi) masamıza lamba notumuza defter paramıza cüzdan notebookumuza bag gözümüze gözlük saçımıza renk bacağımıza dövme çeşitli yerlere piercing kulağımıza kulaklık alırken takarken seçerken bakarken bunun için uğraşıyoruz: neymiş ifade. kime? sana, ona, öbürüne, bir şehir dolusu lüzumlu lüzumsuz adama. niye?

itaki'de zamansız birkaç saat

2006-06-24T02:14:00.000+03:00

Malum başak formlu yılanların çatallı dilleriyle atmosferimde açtıkları deliklerden içeri dolan sıkıntılı havayı dağıtmak için dışarı çıktım bugün. Çok uzun süredir “kitap almak için” uğramadığım 12 yıllık kitapçıma, Birleşik’e, uğramak ve yine çok uzun süredir almak istediğim bir iki kitabı almak da hedeflerimdendi. Özellikle, Beckett’in Hiç İçin Metinler’ini yıllar sonra yeniden elime almanın verdiği dürtülmeyle elimde olmayan biriki kitabına daha bakmaktı niyetim. Ve Perec’in, kendimi salıvermişliğimden ve yeni kitaplar okuyamayacak kadar beynimi tembelleştirmiş olmamdan dolayı almaya kalkışmadığım Kayboluş’unu alıp en azından okunacakların arasında yerini sağlama almak… evet, bahsi geçmişti bir ara, kitapçılık yapmışlığımız olmakla beraber ikinci el kitaplarla ilgilendiğimiz için elimize düşmeyen kitapları daha da öncesinden beri müşterisi olduğumuz Birleşik’ten alırdık. Bu kez Beckett bulamadım orada ancak Kayboluş’u ve bir de sürpriz bir şekilde karşıma çıkan Lévinas’ın Zaman ve Ölüm’ünü buldum. Bu ikincisi beni ziyadesiyle sevindirdi çünkü hesapta olmayan bir şeydi. Ben mi kitaplardan uzak kaldığımdan fark etmemişim yoksa yeni bir kitap mı diye basım yılına baktım hemen ve gördüğüm 2006 ibaresi beni daha da mutlu etti. Eh okur muyum hemen bilemiyorum ama lanet olası sahip olma güdüsü işte. Bu yüzden kimseden ödünç kitap alıp okumayı sevmem. Kazıya kazıya okurum kitapları neredeyse, çize yaza… anlık kişisel notları –alakasızca- sağına soluna saplaya saplaya.(laf aramızda ödünç kitap verdiğim dostlar alınmasın, kitap vermeyi de sevmem pek. Neme lazım okuyasım tutar, bir yere takılıverir aklım, altını çizdiğim satırları tekrarlamak isterim falan.. acayip sıkıdır elim. Yüzsüzlükle kitap konusunda ısrarcı olabilecek kadar yakın olanlarsa benim kitapların gecikmesi durumunda sergileyeceğim çirkef hâlleri kaldırabilecek kadar “yakın”dırlar zaten) Kitaplara da göz atacağımız bir yere oturmak üzere –hemen öncesinde birer çay içtiğimiz- gökkuşağının da bulunduğu mekândan ayrılırken 12 yıllık arkadaşımla :) gökkuşağından –bir anlamda-istifa ediyor olduğumuzu nereden bilebilirdim ki. Yeni keşfimiz İtaki. Ankara’da yeni ve sahiplenilesi bir mekân keşfettik nihayet. İçimize sinen, bizi yormayan, rahatlatan, huzur veren.
İtaki çok özel bir yer. Aslında özelliğini kendinizi apayrı bir yerde, bir kır kahvesinde falan hissettirmesinden ve gökyüzüne yakınlığından alıyor. Ankara’yı unutuyorsunuz tamamen. Hep orada oturmak istiyorsunuz, serin serin eserken rüzgâr terasta. Yoğurt kovalarına dikilmiş çiçekler yanıbaşınızda salınırken. (gerçi bu pek hoş durmamıştı ama olsun) eski tip iskemlelerde masanın ayakları arasına gerilen çıtalara dayayıp ayaklarınızı, kendinizi gıcırdaya gıcırdaya sallarken. Aynen aşağıdaki fotoğraftaki iskemle gibi.. bu arada o iskemle babannemlerin bahçesinde fotoğraftaki hâliyle, dedemin –hâlen- deriden, eski tip, çarığımsı köy ayakkabıları diktiği atölyesinin hemen önünde (kimbilir hangi müşterisi işin bitmesini beklerken ya da hangi arkadaşı bir sohbetin bitiminde bırakmış) duran iskemleydi. Neyse itaki diyordum, yeni devralmış ve canayakın sahibinin de payı var elbette buranın kendinizi rahat hissettirmesinde. Öyle ki sigaranız bittiğinde, 7-8 katı asansör olmadığı için, inip çıkmaya üşenmiş olmaktan dolayı 2 sigara rica ettiğinizde 4 sigara bırakıp, çok oldu dediğinizde bitince bi daha istemeyecek misin nasıl olsa diyen bir ev sahibi.. sanırım biz artık gökkuşağına gitmeyeceğiz çayımızı içmek için ve dostlarımız da…
İnsan her şeyi unutuyor orada, hep oturmak, sohbet etmek, hayal kurmak, gülmek eğlenmek, hiç kalkmamak orda yaşamak istiyor. Rüzgâr eşeliyor havada biriken gülüşmeleri, zaman zaman bir hüzün tortusu çıkıyor ortaya; sonra bir daha esiyor ve tekrar kayboluyor gülüşlerin arasında o tortu. İnmeye başladığınızda basamakları hiç istemeden, şehrin size saldıran sesleri ve dumanları arasında sendeleyerek, bir anda kapanıyor o büyülü yere çıkan geçit. Kalakalıyorsunuz sokağın ortasında. Yine tadı olmuyor dünyanın.

Deepnot:Çok mu abarttım ne. Yok yok iyiydi gerçekten, ben şimdiden özledim orayı. Ama işte 22’de kapatıyor, 22.30’a kalan oldu mu kovuyormuş arkadaş misafirlerini. Biz de kovulanlardan olmayalım dedik ve bugünün dünya saatiyle 3,5 saatini çatır çatır harcadık orada. Darısı başka bir günün başına.

Deepestnot: Fotoğraf makinesi yanımda olmadığı için fotoğraflarını çekemedim maalesef, ama fotoğrafta çıkmazdı ki orada olmayan zaman.

2006-06-23T12:17:00.000+03:00

pencereden uzanıyorum. kokusu dolaşıyor zihnimde gördüklerimin. kollarım aşağı sarkıyor, uzamaya başlıyor, yere değiyor, ıslak toprağa değiyor. bulanıyorum, iğrenmeyle karışık bir tedirginlik hissi, tedirginliğe bulaşık bir korku. ellerimi siliyorum duvarlara, hızlı hızlı sürtüyorum. derimi temizlemeye çalışıyorum, derimi sökercesine. doğruluyorum. ellerimi çekiyorum. biri kırmızı biri sarı iki küçük yılan. sarıdan eminim, diğeri kırmızı değil de yeşil belki. başak formunda 2 yılan. biri çıkıyor önce bacağımın bileğime yakın bir yerinden. bulanıyorum. iğrenmeyle karışık bir tedirginlik hissi, tedirginliğe bulaşık bir korku. sonra iki yılan birden çıkmaya başlıyor aynı yerden. artık delik olan o aynı yerden. bakıyorum. dokunamıyorum. acıtmıyor canımı. acır mı acımaz mı diye düşünmüyorum. bulanıyorum sadece. dönüyorum dönüyorum dönüyorum. yılanlar çıkıyor, çıkmaları bitince o deliğe düşüyorum.